Rozdział 57

Minęło już kilka dni, odkąd Arrick wyszedł z mojego pokoju, a ja ledwo funkcjonuję. Snuję się jak duch – albo siedzę w domu, dopóki usłużność mamy nie doprowadzi mnie do szału, albo zaszywam się u Emmy albo u Leili, które duszą mnie troską dokładnie tak samo. Tylko Jake jest dla mnie oddechem – wylu...