Rozdział 83

„Wiem… Jak zwykle.” – jego głos jeszcze przez chwilę idzie za mną, a potem go tracę, kiedy wciskam się między dwie spore babki i jakoś udaje mi się dopchać do naszego małego miejsca, przytulonego do okna, w najmniejszym możliwym kąciku. Siadam i wykorzystuję chwilę, żeby zdjąć buty i spróbować pozby...