Rozdział 88

Emma i ja patrzymy, jak wychodzą, popychając się i szturchając jak dzieciaki; kręcimy głowami i uśmiechamy się, kiedy znikają z pokoju. Jake zgarnia z przedpokoju torbę treningową, w której na bank ma swoje „galowe” koszykarskie ciuchy. Arrick posyła mi w pół drogi ten swój półuśmiech, taki wspieraj...