Rozdział 102

Z perspektywy Riley

Ich słowa do mnie nie docierają, kiedy znów unoszę kubek i łapczywie dopijam resztę jednym duszkiem.

Płyn nadal jest gorzki jak piołun, ale przestaje mnie to obchodzić. Potrzebuję siły i teraz biorę wszystko, co pomoże mojemu ciału stanąć na nogi.

Gdy kubek robi się pusty,...