Rozdział 143

Perspektywa Gunnara

Pierwszą rzeczą, jaką zauważyłem, było to, jak cholernie cicho się tu zrobiło.

Nie taka cisza, co aż dzwoni w uszach i człowieka dobija pustką, tylko taka, która uspokaja. Otuliła mnie jak koc w zimny wieczór — jakby wszystko było na swoim miejscu, jakby nigdy nic złego się...