Rozdział 184

Perspektywa Gunnara

Wyszedłem z komnat watahy, nie oglądając się za siebie.

Gdy tylko znalazłem się na otwartej przestrzeni, nasunąłem kaptur niżej na głowę i poprawiłem ciemną chustę na twarzy, tak żeby nikt nie rozpoznał mnie od razu. Ostatnie, czego mi teraz brakowało, to żeby któryś z moic...