Rozdział 246

Perspektywa Gunnara

— To prawda.

— Serio? — zaśmiała się szorstko, takim śmiechem, co bardziej tnie niż bawi. — Czyli jak mnie wtedy przeleciałeś, to wcale nie myślałeś o niej?

To pytanie walnęło we mnie jak obuchem, bo doskonale wiedziałem, czemu je zadaje.

Czekaj… ona jest zazdrosna czy co...