Rozdział 162

„Z powrotem do pokoju—”

Mój protest zatonął całkowicie w ustach Adama. Pocałunek był głęboki, zachłanny, tak stanowczy, że skutecznie uciszył wszystkie argumenty, które mi jeszcze zostały. Kiedy w końcu się odsunął, byłam bez tchu, skóra miałam wilgotną od delikatnej warstwy potu, a nogi trzęsły mi...