Rozdział 269

„Przepraszam.” Lea podała mi chusteczkę. „Masz. Na ten... szminkowy dramat.”

Wzięłam ją i mocno wytarłam usta. „Co to, do diabła, było?”

„Przepraszam” — powtórzyła, z opuszczoną głową. „Nie wiem, co mi strzeliło do łba. Darł się, że nie znajdę faceta lepszego od niego, że nikt mnie nie zechce poza...