Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga

Trzask!

Mój narzeczony uderzył mnie.

Trzy minuty temu marzyłam, jak udekorować nasze absurdalnie drogie mieszkanie na ostatnim piętrze, gdzie każdy kąt wyglądał jak z okładki magazynu.

Dwie minuty temu przypadkowo stłukłam kubek.

Potem Rhys uderzył mnie w twarz—mocno.

Moje policzek palił, jakby został przypalony ogniem. Minęło pełne trzydzieści sekund, zanim mój mózg się zrestartował, powoli składając rzeczywistość na nowo.

"Chyba oszalałeś?" zgrzytnęłam zębami, wymuszając słowa przez szczeliny w szczęce.

Usta Rhysa były zaciśnięte w zimną, napiętą linię, jego wyraz twarzy był mroczny i stanowczy. "To był tylko kubek z twarzą Catherine," powiedział, jakby moja reakcja była przesadnym przedstawieniem, a nie wynikiem czegoś przerażającego, co właśnie zrobił.

"Chyba sobie żartujesz." Patrzyłam na niego z niedowierzaniem, moja klatka piersiowa unosiła się i opadała, gdy wściekłość i upokorzenie wrzały we mnie, gotowe do wybuchu.

Przez pół sekundy—tylko pół—coś jakby poczucie winy przemknęło przez jego twarz. Potem zniknęło, pochłonięte przez burzę furii.

"Nie, to ty jesteś szalona!" ryknął. "Już zgodziłem się cię poślubić—czego jeszcze chcesz? Catherine odeszła, ale ty nadal specjalnie stłukłaś ten kubek!"

Jego głos drżał z gniewu. "To była twoja siostra! Musiała odejść przez ciebie! A teraz jesteś zazdrosna o nią? Nie spoczniesz, dopóki nie zniknie każdy ślad po niej, prawda?"

Nienawiść w jego oczach raniła głębiej niż uderzenie.

Mój policzek pulsował. Moja ręka nadal krwawiła. Ale nic nie bolało bardziej niż moje serce.

Zmusiłam się do rozluźnienia szczęki i podjęłam ostatnią próbę wyjaśnienia. "To nie ja. Nigdy nie prosiłam jej, żeby odeszła."

Technicznie rzecz biorąc, rozumiałam, dlaczego ktoś mógłby tak powiedzieć. Catherine zostawiła list. W nim napisała, że widziała mój dziennik, zrozumiała, że mam słabość do Rhysa, i postanowiła "odpuścić," żeby "mógł być twój."

Nie sądzę, żeby kiedykolwiek zrozumiała, że dziennik oznacza prywatność. Nigdy nie chciałam, żeby ktoś go czytał, ale nie tylko go przeczytała—powiedziała wszystkim.

Nikogo nie obchodził ból, który czułam, gdy mój sekret został ujawniony. Zostałam wyciągnięta na światło dzienne, przybita do słupa wstydu, zmuszona zapłacić za jej rzekomą szlachetną ofiarę.

Dla mojej rodziny to było tak, jakbym nagle awansowała do pierwszej drużyny, zastępując złotą dziewczynę—powinnam była być wdzięczna. Nawet gdyby Rhys dźgnął mnie w brzuch, znaleźliby sposób, żeby to usprawiedliwić.

Jakby moi rodzice zawsze mnie nienawidzili. Bez względu na to, jak bardzo lepiej radziłam sobie niż Catherine, zawsze widzieli we mnie zgorzkniałą osobę, która nie potrafiła chronić swojej kruchej dumy.

Palący ból na moim policzku się nasilił.

Moje palce mocno zacisnęły się wokół pierścionka zaręczynowego. Fala gorąca—gniew, upokorzenie, uraza—wzbierała w moim gardle.

Gorące łzy napłynęły do oczu, rozmazując mój wzrok. Mrugałam szybko, wycierając je, zanim zdążyły spłynąć.

Nie będę płakać. Nigdy nie pokażę słabości przed nim.

Zrobiłam ciężki krok w stronę drzwi, walcząc, żeby się ruszyć. Musiałam stamtąd wyjść, bo inaczej całkowicie się rozpadnę. Cokolwiek jeszcze zostało z mojej godności—nie mogłam pozwolić, żeby zostało zniszczone przed tym człowiekiem.

Rhys nagle złapał mnie za nadgarstek i pociągnął z powrotem. "Posprzątaj to."

Spojrzałam na niego z niedowierzaniem, potrzebując potwierdzenia, że dobrze go usłyszałam.

"Stłukłaś kubek. Posprzątaj kawałki." Jego głos był lodowaty, absolutny.

Musiało mu odbić.

"Nie." Podniosłam podbródek i wyplułam słowo bez krzty kompromisu.

Jego twarz się napięła, szczęka zacisnęła. "Jesteś pewna, że chcesz to zrobić?"

"Tak. Powiedziałam nie." Moje oczy były czerwone, ale płonęły wyzwaniem, gdy patrzyłam na niego bez mrugnięcia.

Jeśli miłość oznaczała zmiażdżenie mojej godności w ziemię, to była dla mnie bezwartościowa.

Powietrze między nami było napięte do granic wytrzymałości. Prawie słyszałam, jak trzeszczy. Wściekłość w jego oczach była niekontrolowanym płomieniem, grożącym, że mnie pochłonie. A pod tym ogniem widziałam coś jeszcze—niedowierzanie. Posłuszna owieczka pokazała kły.

Zrobił krok bliżej, emanując groźbą. "Ostatnia szansa. Jeśli mi nie posłuchasz, to my—"

"—skończymy," dokończyłam za niego, zimno i ostatecznie.

Szok zamarł na jego twarzy. Przez chwilę powietrze zamarło. Nie spodziewał się, że naprawdę to powiem.

Gdy był w tej chwili zamieszania, wyrwałam rękę z jego uścisku. Smak wolności jeszcze nie zakwitł w mojej piersi, gdy on wrócił do życia, chwytając moją rękę z brutalną siłą.

Teraz.

Obróciłam się bez wahania i podniosłam rękę—klaps! Głośne uderzenie spadło na przystojną, arogancką twarz Rhysa.

Powietrze znowu zamarło, gęste od ciszy.

Moja dłoń lekko mrowiła, ale przyniosła mi falę dzikiej, bezprecedensowej satysfakcji.

Rhys cofnął się kilka kroków, jego oczy szeroko otwarte z szoku i niedowierzania - nie z bólu, ale z powodu świata, który wywrócił się do góry nogami. Nigdy nie myślał, że odważę się to zrobić. W końcu kiedyś kochałam go tak głęboko.

Opuściłam rękę, uniosłam podbródek i spojrzałam spokojnie na jego oszołomioną twarz. Uśmiechnęłam się lekko. "Teraz jesteśmy kwita."

Bez chwili zwłoki ruszyłam, ciągnąc nogi z tego duszącego piekła.

Gdybym została choćby sekundę dłużej, załamałabym się. Wolałabym dusić się własnymi łzami, niż pozwolić mu zobaczyć, jak płyną.

Nagle - łup - upadłam.

Wysokie obcasy i emocjonalny chaos to fatalne połączenie.

Ból przeszył moje dłonie i kolana, kiedy otarły się o twardy marmur. Krew natychmiast zaczęła wypływać, ale ledwo to czułam.

Wstałam, chwyciłam torebkę i szłam dalej.

Dom. Chciałam tylko wrócić do domu. Z dala od tego wszystkiego. Z dala od niego.

Jak kobieta uciekająca z miejsca zbrodni, wypadłam z budynku - tylko po to, by zderzyć się ze ścianą mięśni i upajającym zapachem drogiej wody kolońskiej.

Spojrzałam w górę - i zobaczyłam ostre, wyrzeźbione rysy twarzy z aurą tak dominującą, że mogła uciszyć całe pomieszczenie. Wyglądał jak mężczyzna, który, jeśli go rozwścieczysz, nie tylko zrujnuje ci życie - wymaże cię z istnienia.

Niestety, to tylko sprawiło, że był jeszcze bardziej atrakcyjny.

Przez sekundę życzyłam sobie, żeby przerzucił mnie przez ramię i zaniósł do swojej kryjówki - moja twarz natychmiast poczerwieniała. Gdyby to było porno, kąt kamery byłby absolutną katastrofą.

Otrząsnęłam się z tych myśli.

"Przepraszam," wymamrotałam i pospieszyłam do windy w moim bloku.

Na górze przeszukiwałam torebkę. Moje serce opadło.

Brak kluczy.

Oczywiście. Wszechświat wyraźnie ogłosił dzisiaj Dniem Końca Miry.

Frustracja i bezradność wezbrały w mojej piersi. Zrzuciłam obcasy i gwałtownie potrząsnęłam klamką. To nie pomogło - ale musiałam to z siebie wyrzucić. Dlaczego wszyscy zawsze wybierali Catherine?! Czy nie zrobiłam wystarczająco dużo?

Osunęłam się na ścianę, zsuwając się na zimną podłogę, gdy szlochy rozdarły mi gardło. Łzy płynęły strumieniami, niemożliwe do zatrzymania.

Właśnie kiedy prawie dusiłam się własnym płaczem, głos - niski, gładki, jak czarny aksamit - przeciął powietrze za mną.

"Twój klucz."

Wściekłość zapłonęła w moich żyłach. Dlaczego ktoś zawsze przerywał mi właśnie wtedy, kiedy miałam wszystko wyrzucić z siebie?

Zirytowana, odwróciłam się, gotowa rzucić mordercze spojrzenie - tylko po to, by zamarznąć.

Przez zamglone łzami oczy zobaczyłam go ponownie. Mężczyznę, na którego wpadłam na dole - tego, który wyglądał, jakby wyszedł z renesansowego obrazu.

"Twój klucz upadł," powiedział, unosząc brew, gdy jego wzrok spoczął na rozsypanych zawartościach mojej torebki. "Dlatego pewnie nie mogłaś go znaleźć."

Patrzyłam na klucz spoczywający w jego eleganckiej dłoni, moja twarz płonęła tak gorąco, że mogłaby zapalić zapałkę. Wyrwałam go od niego i niezdarnie otworzyłam drzwi, wpadając do środka bez słowa.

Dopiero gdy moje plecy uderzyły o drzwi, zdałam sobie sprawę - nawet mu nie podziękowałam.

Świetna robota, Miro. Ty absolutna idiotko.

Wahając się, podeszłam do wizjera. Przez mały obiektyw zobaczyłam, jak spokojnie odwraca się, otwiera drzwi naprzeciwko i wchodzi do środka.

Mieszkał naprzeciwko mnie?

Musiał się właśnie wprowadzić. Z twarzą taką jak ta - i tą aurą - nie sposób, żebym go wcześniej nie zauważyła.

Czekaj, Miro. Co ty robisz? Serio pozwalasz, żeby przystojny nowy sąsiad sprawił, że zapominasz o piekle, przez które przeszedł cię Rhys?

Nie. Absolutnie nie. Wszyscy mężczyźni to śmieci. Zawsze.

Zacisnęłam oczy, próbując uspokoić bijące serce, przypominając sobie, żeby nie być znowu tak głupią. Ale bez względu na to, jak bardzo się starałam, ta wyrzeźbiona twarz ciągle pojawiała się w moich myślach.

Potrzebowałam lodu - na bijące serce i, co ważniejsze, na piekący ból na policzku.

Właśnie kiedy zmusiłam się do wstania i skierowania się do kuchni, mój telefon zadzwonił, przenikliwie i ostro.

Jeden rzut oka na ekran sprawił, że całe moje ciało zamarzło.

Mama.

Nie mogłam zignorować połączenia. Gdybym to zrobiła, zniszczyłaby moją karierę bez wahania. Była do tego całkowicie zdolna.

W chwili, gdy odebrałam, jej głos przeciął powietrze - zimny i bezlitosny.

"Miro, chyba oszalałaś! Jak śmiesz zrobić coś tak haniebnego Rhysowi! Przeproś go natychmiast, albo przestaniesz być naszą córką!"

Otworzyłam usta, żeby wyjaśnić, oszołomiona - ale rozłączyła się, zanim zdążyłam wydobyć choć jedno słowo.

Ścisnęłam telefon mocno. Dlaczego, bez względu na to, jak bardzo się starałam, nadal nie mogłam zdobyć choćby odrobiny ich miłości? A Catherine - ona nigdy nie musiała nic robić, a była ich idealnym, cennym klejnotem.

Dość.

Myślałam, że jeśli będę wystarczająco ciężko pracować, moja rodzina, mój narzeczony - pokochają mnie.

Ale to nigdy się nie stanie.

Muszę odzyskać utraconą dawno temu godność.

Muszę zerwać zaręczyny z Rhysem - bez względu na konsekwencje.