Rozdział 288

Sala zarządu tonęła w ciszy, przerywanej tylko cichym bzyczeniem klimatyzacji. Dwanaście par oczu było we mnie wlepionych — każde spojrzenie kalkulujące, podejrzliwe albo po cichu pełne urazy.

Długi mahoniowy stół lśnił w ostrym świetle lamp sufitowych. Siedziałem na czele, jak zawsze, prawa dłoń s...