Rozdział 289

Recepcjonistka obdarzyła mnie wyuczonym uśmiechem — grzecznym i nie do ruszenia.

— Przykro mi, panno Vance, ale nie ma pani dziś na grafiku pana Laurenta. Ma pani umówione spotkanie?

Słowa prawie same wyrwały mi się z ust: „Jestem jego żoną”.

A potem dogoniła mnie rzeczywistość. Nie byłam. Już ...