Rozdział 297

Sala szpitalna tonęła w półmroku, poza równym blaskiem monitora przy łóżku Ashtona. Maszyny brzęczały i cykały w rytmie, który stał się dla mnie jednocześnie pocieszeniem i katorgą.

Siedziałam skulona na krześle obok niego, z jedną dłonią opartą na kocu, tuż przy jego ręce.

Wyglądał już na chudsze...