Rozdział 96 Zniszczenie mnie po cichu

Nienawidziłem siebie za to, jak bardzo jej pragnąłem, za tę tęsknotę, która żarła mnie od środka jak głód nie do zaspokojenia. Tak strasznie chciałem wierzyć, że zaraz przejdzie przez te drzwi.

Ale byłem już za stary na takie złudzenia. Nadzieja była luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić. Zw...