ROZDZIAŁ 229

AMARA

– Tak… tak… – wydyszałam, zaciskając nogi mocniej wokół jego bioder, piętami wbijając mu się w tyłek, jakbym mogła wciągnąć go w siebie jeszcze głębiej.

– Mocniej… Alaric… proszę…

Dźwięk, który wyrwał mu się z gardła, był czystym zwierzęciem – prawdziwy warkot, jakby wilk przebijał się...