Rozdział 112

Dłoń Daniela na twarzy Sophie nie zacisnęła się mocniej, ale też jej nie puścił. Zmrużone oczy wpatrywały się w nią uważnie, z chłodną refleksją.

Jej uśmiech jeszcze się pogłębił, a głos złagodniał, stał się niemal czuły.

– Daniel, jesteśmy z tej samej gliny ulepieni. Dlatego bylibyśmy idealnym d...