Rozdział 142

Vivian

Zegar w biurze się spóźniał. Albo mój telefon. Albo cały pieprzony wszechświat, bo nie było opcji, żebym aż tak się spóźniła. Nie żeby to miało jeszcze jakiekolwiek znaczenie. I gdzie, do cholery, było moje Id? Myślałam, że je mam? Nie mogłam sobie przypomnieć. Wszystko zaczynało się robić...