134: Dziewięć i pół.

Punkt widzenia: Willow

Ledwie zaczęłam znowu oddychać jak człowiek, kiedy Ryker przewrócił mnie pod siebie i uznał, że oddychanie to ostatnia rzecz, której naprawdę potrzebuję.

Wciąż byliśmy splątani w prześcieradłach, lepcy od potu, a ja wspominałam już ponad tuzin razy, że powinniśmy wziąć prysz...

Zaloguj się i kontynuuj czytanie