146: Uwięziony.

Perspektywa: Bastian

Mara pojawiała się i znikała, jakby to drzewo należało wyłącznie do niej, a ja ledwie wynajmowałbym powietrze, którym oddycha.

Rano wyszła bez słowa, a wróciła kilka godzin później, ubrudzona ziemią, niosąc wieści, którymi nigdy się ze mną nie dzieliła. Po południu znów wyszła...

Zaloguj się i kontynuuj czytanie