Rozdział sześćdziesiąty drugi Ostatnia spowiedź

Perspektywa Ivy

Ściany wciąż pachniały żelazem i deszczem.

Każdy oddech drapał mnie od środka, ocierał się o żebra. Siniaki po tym, co stało się w zaułku, pulsowały pod skórą – jak mapa wszystkiego, co już przeżyłam i wszystkiego, co wciąż czekało, żeby mnie dobić.

Myślałam, że najgorsze mam z...