Rozdział 103

Perspektywa Kyry

Na dworze słońce świeciło jak głupie, a ja w tym zimnym pokoju czułam się smutna i samotna. Kieran trzymał mnie tu już dwa dni. Tęskniłam za moją córeczką tak bardzo, że aż bolało. Martwiłam się o nią. Miała dopiero pięć lat. Nie powinna w ogóle musieć mierzyć się z czymś takim...