Rozdział 47

Z perspektywy Nathana

Kyra odepchnęła mnie z siłą taką, że mój wilk, Alaric, zapiszczał mi w głowie. „Należy nam się to” — warknął żałośnie. Nie uwierzyła w moje wyznanie miłości — nie uwierzyła swojemu Alfie. Było za późno. Bogini Księżyca pewnie teraz śmiała się ze mnie do rozpuku — z głupca,...