Rozdział 31

Perspektywa Rhetta

Przez chwilę cicho łkała w moich ramionach, nie mówiąc ani słowa, a potem stopniowo zesztywniała. Czułem, jak jej łzy przesiąkają przez moją koszulę, ale nie poruszyłem się; po prostu trzymałem ją w milczeniu. Wiedziałem, że ona tak naprawdę się nie uspokaja — tylko na moment odp...