Rozdział Sto dwadzieścia siódmy

Sutton ledwo zrobiła trzy kroki do pokoju rozwojowego, kiedy ktoś wydał długie, teatralne gwizdnięcie.

Potem rozległy się oklaski. Nie sarkastyczne wolne klaskanie, tylko prawdziwe oklaski. Solidna runda braw. Wszyscy na nią patrzyli.

Sutton zatrzymała się w drzwiach, mrugając na te dziwne, ale entu...