Rozdział Sto trzydzieści siódmy

Czuł, jakby czas się zatrzymał i składał na siebie. Luca siedział z łokciami opartymi na kolanach, głową w dłoniach. Jego kostki były białe. Oddychał płytko. Ściany zaczynały go przytłaczać, ale nie ruszał się od ponad godziny.

Roman także się nie ruszał, stojąc przy drzwiach jak strażnik. Keira sie...