Rozdział 84 84

Opadłam na kolana obok jego bezwładnego ciała, a moje drżące dłonie chwyciły za jego kurtkę, żeby potrząsnąć nim gwałtownie, ale ustąpił jak ciężki, martwy worek mąki. Zrozpaczona czekałam, aż jego klatka piersiowa się uniesie, aż mrugnie, aż pojawi się jakikolwiek mikroskopijny znak życia — ale nie...