Rozdział 4 Poprzednia noc

Bryson właśnie usiadł w skórzanym fotelu w swoim domowym gabinecie, a za szybą panorama miasta rozmywała się w morzu świateł. Na biurku stała szklanka Macallana, bursztynowy płyn łapał blask lamp. Kiedy zawibrował telefon, nie musiał sprawdzać, kto dzwoni — tylko jedna osoba telefonowała o tej porze bez wcześniejszego umawiania się.

Kącik jego ust uniósł się lekko — to nie był jeszcze uśmiech, ale niewiele brakowało.

Odebrał.

– Miałem zadzwonić jutro.

– Jasne, już na pewno – powiedziała Lila ciepłym, droczącym się tonem. – Stałeś się jednym z tych ludzi, którym asystent musi przypominać, że wciąż mają rodzeństwo.

– Nie potrzebuję asystenta, żeby wiedzieć, że cię kocham – odparł, odchylając się w fotelu. – Po prostu byłem zajęty.

– Zawsze tak mówisz. – W jej głosie pobrzmiewało czułe zniecierpliwienie. – Zarządzasz imperium, rozumiem. Ale imperia też mają weekendy.

– Ostatnio nie. – Upił powoli łyk. – A moja asystentka zrezygnowała dziś. Ze skutkiem natychmiastowym.

– Auć – mruknęła. – I co teraz zrobisz?

– Najwyraźniej nic. Carl się tym zajął.

– Tak? – W jej głosie wyostrzyło się zainteresowanie. – Kogo ci wykopał na ostatnią chwilę?

– Swoją żonę – powiedział sucho Bryson. – Amelia Pierce.

Zapadła cisza. Cichy wdech.

– Chyba żartujesz.

– Nie.

– Wow. – W jej głosie zabrzmiało szczere zaskoczenie. – Nigdy nie pracowałam z nią bezpośrednio, ale ona jest wszędzie w tym charytatywnym światku. Programy artystyczne, organizacje dla dzieci… i ona naprawdę pracuje. Nie udaje, jak niektórzy.

Bryson obrócił szklankę w dłoni, patrząc, jak światło rozszczepia się w bursztynowym alkoholu.

– Doprawdy?

– Tak. Właściwie widziałam ją dziś – powiedziała Lila. – Miałam spotkanie z kimś z Children’s Art Collective — sponsorują jej galę. Tam panował totalny chaos. A ona po prostu przenosiła stoły w czerwonych Louboutinach, jakby to było nic. Nawet się nie zachwiała. Ikona. Wiesz, jakie to trudne opanować chodzenie w takich butach? A co dopiero dźwigać i nosić w nich rzeczy?

Bryson nie odpowiedział od razu.

Wciąż je widział — te obcasy — i sposób, w jaki się na nich poruszała.

– Były wysokie – powiedział w końcu, głosem niższym, niż zamierzał.

– Mhm – mruknęła Lila z samozadowoleniem i z pełną świadomością. – Zauważyłeś.

Nie odpowiedział.

Ale wspomnienie i tak go dosięgło —

długie linie jej nóg,

dopasowany czarny kombinezon,

spokojna pewność siebie, którą nosiła jak drugą skórę.

Odchrząknął i upił kolejny łyk Macallana, pozwalając, by pieczenie alkoholu go uziemiło.

– Nieważne – powiedział, zmieniając temat. – Co z galerią? Nadal celujesz w grudzień?

Lila jęknęła.

– Jeśli wszechświat zechce współpracować. Elektrycy skończyli, ale moja dostawa oświetlenia utknęła w urzędzie celnym. Przysięgam, fuzje były łatwiejsze niż użeranie się z dostawcami.

Zaśmiał się cicho.

– Jak na byłą najlepszą negocjatorkę w firmie, to wiele mówi.

– Technicznie rzecz biorąc, nadal jestem najlepsza – odparła. – Tylko… na przedłużonym urlopie, podczas gdy gonię za marzeniem, które kiedyś bazgrałam na marginesach notatników prawniczych.

Uśmiechnął się do swojej szklanki.

– Dasz radę. Jak zawsze.

– Mów tak dalej — może wtedy płyty gipsowe zaczną się montować szybciej. – Cichy śmiech. – Chociaż miałam trochę pomocy. Pamiętasz Claire Harlow?

– Mgliście.

— To najlepsza przyjaciółka Amelii. Prowadzi tę agencję PR. Ogarnia start — prasę, partnerstwa, cały medialny cyrk. Jest w tym genialna. Mówiła, że może wciągnąć Amelię, żeby pomogła przy wnętrzach.

Uniósł brwi. — Amelię?

— Mhm. Claire twierdzi, że Amelia ma oko do przytulności. Takiej prawdziwej, „zamieszkanej” — ciepło, ale bez zagracenia. Właśnie tego chcę, żeby ta galeria taka była. Nie sterylna. Ludzka.

Skinął ledwie zauważalnie. — Brzmi, jakbyś miała właściwy zespół.

— Oby. — W uśmiechu Lili dało się to usłyszeć. — Claire wie, że podziwiam pracę Amelii. Cały czas jej mówię, żeby zaprosiła Amelię na nasze lunchowe spotkania. Wydaje się poukładana. Spokojna. Taka, jakiej ludzie nie udają.

Bryson nie odpowiedział. Powoli obrócił szklankę na biurku, słuchając, jak lód przesuwa się po krysztale.

Lila zawahała się, po czym powiedziała łagodnie:

— Pamiętam tamtą noc — galę, którą organizowałeś. I sposób, w jaki na nią patrzyłeś. Pewnie myślałeś, że nikt tego nie zauważył.

Wypuścił cichy oddech — po części rozbawienie, po części ostrzeżenie.

— Wymyślasz.

— Może — odparła. — A może po prostu zauważam to, czego ty nie mówisz.

Jego palce nieznacznie zacisnęły się na szklance. Tę noc pamiętał aż za dobrze — przytłumione bursztynowe światła, wir darczyńców i dyrektorów, jasny błysk śmiechu Amelii, który przebił się przez wszystko jak coś ciepłego w zimnym pokoju. Próbował na nią nie patrzeć. Próbował i przegrał.

Głos Lili złagodniał.

— Cokolwiek to było, Bry… to nie było nic.

Wpatrywał się w linię wieżowców. — Znowu doszukujesz się czegoś w cieniach.

— Może. — Pauza. — Tylko pamiętaj: ona jest mężatką.

Kolejna pauza.

Cichsza.

Ostrożna.

— A ja cię znam. Nie przekroczyłbyś granicy. Po prostu… nie pozwól, żeby twoje myśli podeszły zbyt blisko którejś.

Nie odpowiedział.

Po prostu uniósł szklankę i pociągnął kolejny długi łyk.

Whisky paliła mniej, niż powinna.

— Zobaczysz ją jutro? — zapytała Lila.

— Na to wygląda. — Lekko stuknął Macallanem o biurko. — Nie wiem, czy jest zachwycona.

— Cóż — podroczyła się — postaraj się jej nie spłoszyć pierwszego dnia.

— Zapamiętam.

— Nie zapamiętasz — roześmiała się. — Ale udam, że tak. Idź robić to, co robią prezesi, kiedy unikają telefonów od sióstr.

— Lista jest krótka — rzucił. — Dobranoc, Lila.

— Dobranoc, Bryson.

Połączenie się rozłączyło.

A on się nie ruszył.

Za oknem miasto pulsowało — bez końca światło, bez końca hałas — ale w jego gabinecie panowała cisza. Zbyt wielka cisza. Słowa Lili wciąż brzmiały, szarpiąc wspomnienie, które przez lata upychał w najdalszym kącie umysłu.

Zawsze wierzył, że cierpliwość jest cnotą. Że ciche pragnienie to to samo, co postępowanie właściwie. I to działało, przeważnie — dopóki ona pozostawała całym światem dalej.

Ale czas podmywa nawet najmocniejsze mury.

Sześć lat milczenia zamieniło się w coś cięższego, niż kiedykolwiek chciał dźwigać.

Nie był człowiekiem, który się wtrąca.

Nie przekraczał granic.

Nadal nie zamierzał.

A jednak, gdy odchylił się w fotelu, czując ciepło Macallana w dłoni, jedna cicha myśl prześlizgnęła się jak rysa w kamieniu:

A jeśli ta granica nie była tak stała, jak kiedyś wierzył?

Bryson odchylił głowę, pozwalając, by miasto obmyło go złotem i cieniem.

Tym razem tęsknota nie wydawała się niebezpieczna.

Wydawała się nieunikniona.