Rozdział 1 Nikt

Na dziś mam jedną zasadę.

Nie pozwól im zobaczyć, że jestem przerażona.

To wszystko. To jest cały plan. Osiemnaście lat absolutnie niczego... bez magii, bez iskry, ani jednego przypadkowego kichania, które coś podpaliło, i jakoś przekonałem się, że Northveil Academy to miejsce, w którym to się zmienia. Że to jest miejsce, w którym wszystko, co we mnie śpi, w końcu postanawia się obudzić i ogłaszać się i usprawiedliwiać każdego roku mój ojciec nazwał mnie późno kwitnącym, zamiast tego, co cicho myśleli wszyscy inni w naszej społeczności w Vermont.

Siedzę w kawiarni w Millhaven z otwartą przede mną książką, którą przestałem czytać dwadzieścia minut temu, stosując tę zasadę na pętli, kiedy mój telefon wibruje na stole.

Petra. *Tydzień do Northveil!! Czy jesteś podekscytowany, czy znowu okłamujesz siebie? *

Uśmiecham się bez sensu. Podekscytowany, piszę z powrotem. Zdecydowanie nie kłamię.

Odsyła rząd emotikonów ognia, a ja odkładam telefon twarzą w dół, patrzę przez okno na szary październikowy poranek i oddycham.

Kawiarnia pachnie cynamonem i spalonym mlekiem. To najcieplejsza rzecz w Millhaven jak dotąd. Byłem w tym kącie wystarczająco długo, że dziewczyna za ladą zaczęła na mnie patrzeć specyficznym spojrzeniem kogoś, kto oblicza, jak długo kupuje ci pojedyncza kawa, i zaraz wstaję i zamówię coś, czego nie chcę, gdy dzwonek nad drzwiami brzęczy i wpada zimne powietrze i przejdzie przez niego czterech chłopców.

Jeden z nich ma taką obecność, która sprawia, że pokój cicho się zmienia, nikogo nie ogłaszając tego.

To nie tylko jego wzrost... ciężka fala zimnego deszczu, ciemnej skóry i czystej, niefiltrowanej arogancji zmywa zapach kawy, tak ostry i wyraźny, że całe moje ciało natychmiast się zatrzymuje.

Wysoki. Ciemna kurtka. Szczęka, jakby została tam umieszczona specjalnie po to, aby powodować problemy. Porusza się tak, jakby nigdy nie musiał usprawiedliwiać się za zajmowanie miejsca, łatwo i niespiesznie, już skanując sklep tak, jak ktoś robi, kiedy jest przyzwyczajony do wybierania wszystkiego w nim.

Jego oczy lądują na moim stole.

Potem na mnie.

Nie tylko patrzą... zamykają się na moją twarz z ciemną, zaskakującą intensywnością, która sprawia, że oddech zamarza w mojej klatce piersiowej. Przez pełne dwie sekundy jego krok jąka się, jego szare oczy zamiatały moje brudne ciemne loki, mój obojczyk, moje usta, zanim jego wyraz twardnieje w coś kontrolowanego i nieczytelnego.

Lekko podnoszę brwi i wracam do książki.

„Jesteś na moim miejscu.”

Znowu patrzę w górę. Stoi teraz przed moim stołem z rękami w kieszeniach, patrząc na mnie z tym wyrazem, który siedzi gdzieś pomiędzy znudzonym a lekko niewygodnym, jakbym był mokrym parasolem, który ktoś zostawił w niewłaściwym miejscu.

Tyle że stoi zbyt blisko... zbyt blisko dla nieznajomego w pustym sklepie. Jego szeroka rama blokuje poranne światło z okna, pochylając się na tyle, że mogę poczuć intensywne, nienaturalne ciepło promieniujące z jego ciemnej kurtki, naciskając na moją skórę jak fizyczny dotyk.

Rozglądam się powoli i celowo po sklepie i liczę. Sześć pustych stolików. Przynajmniej.

„Jest sześć pustych stolików” - podkreślam.

„A jednak”, mówi, „jesteś przy moim konkretnym stole”.

Gapię się na niego. „Czy rzeczywiście jesteś teraz poważny?”

Ten z szerokimi ramionami za nim wydaje hałas, który zaczyna się śmiechem i pospiesznie zamienia się w kaszel. Ten wysoki nie reaguje.

„Jesteś nowy”, mówi, przeglądając mnie raz w ten sam sposób oceniający, szybko i dokładnie, jakby coś obliczał i nie był pod szczególnym wrażeniem wyniku.

„Transfer”, potwierdzam. „Northveil”.

Coś porusza się po jego twarzy. „Dom Ember?”

Nie odpowiadam na to. Częściowo dlatego, że tak, a częściowo dlatego, że chciałbym wiedzieć, jak zgadł, i zgadł dobrze w ten sposób, zanim zdecyduję, ile te informacje mnie kosztują.

Uśmiecha się, i to rodzaj uśmiechu, który nigdzie nie dociera. „Pomyślałem.”

„Co to ma oznaczać?” Pytam.

„Oznacza to, że wyglądasz jak ktoś, kto jeszcze się nie obudził”. Wyciąga krzesło naprzeciwko mnie i wpada do niego bez zaproszenia, jego przyjaciele rozchodzą się po sklepie za nim, jakby zawsze taki był plan.

Pochyla się po małym drewnianym blacie, długimi palcami chwytając krawędź, niebezpiecznie zbliżając twarz do mojej. Z bliska jego szare oczy wcale się nie nudzą... są płonące, ciemne i skupione na moich ustach z ciężkim, zaborczym skupieniem, które sprawia, że mój brzuch przewraca się w gwałtownym, zapierającym dech w piersiach trzepotanie.

„Northveil zjada cię żywcem, nowa dziewczyno.”

Twarz mi się rozgrzewa. Naprawdę nienawidzę tego, że tak jest.

„Nic o mnie nie wiesz” — odpowiadam.

„Znam Ember House” - mówi zupełnie bez kłopotów, sygnalizując już dziewczynie za ladą, że to jest jego osobisty salon. „Dzieciaki zastępcze. Może opracować coś pożytecznego, może nie”.

Zatrzymuje się, a potem to mówi. Od niechcenia. Jakby nic go to nie kosztowało.

„Bez urazy. Ale większość z was tak naprawdę nie należy tutaj”.

W sklepie jest bardzo cicho, a może to tylko wnętrze mojej czaszki.

*Większość z was tak naprawdę tu nie należy. *

Słyszę całą społeczność Vermont w tych siedmiu słowach... ostrożną ciszę na spotkaniach, kiedy wchodziłem do pokoju... sposób, w jaki przyjaciele mojego taty zatrzymali się w połowie zdania, kiedy zbliżyłem się... urodziny, kiedy córka mojego sąsiada przez przypadek podpaliła kuchnie zasłony i wszyscy wiwatowali, jakby to była najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek widzieli, a ja stałem tam trzymając papierowy talerz z ciastem, dwunastoletnia i już uczę się, żeby moja twarz nie mówiła..

Spędziłem sześć lat wiedząc, co wszyscy myślą. Przeprowadziłem się do nowego stanu i zapisałem się do najbardziej konkurencyjnej szkoły nadprzyrodzonej w kraju, aby przestać to słyszeć.

Jestem tu tylko jedenaście minut.

„To było całkowicie obraźliwe”, odpowiadam, a mój głos wychodzi bardziej stabilny niż się czuję, co jest drobnym cudem.

Wzrusza ramionami.

Zaczynam zbierać swoje rzeczy, ponieważ mam dwie sekundy od powiedzenia czegoś, czego absolutnie nie mogę cofnąć, i obiecałem sobie, naprawdę szczerze sobie obiecałem, że nie rozpalę się, zanim mój nowy początek zacznie się prawidłowo.

„Już biegasz?” Mruczy, nawet na mnie nie patrzy.

Ugh.

Zatrzymam się.

Odwróć się.

„Jaki jest twój prawdziwy problem ze mną?” Głos pozostaje równy. Ledwo. „Nie znasz mnie. Nigdy w życiu mnie nie spotkałeś. Siedziałem tutaj i zajmowałem się własnymi sprawami, a ty wszedłeś i postanowiłeś być okropny dla zupełnie nieznajomego bez powodu. Dlaczego?”

Wtedy patrzy na mnie w pełni, i przez jedną sekundę coś migocze za tymi szarymi oczami, których nie potrafię przeczytać, i nagle się zamyka.

Następnie zmienia się cała jego postawa. Zbliża się o krok bliżej... tak blisko, że jego rękaw płaszczy się o moje gołe ramię, a ostry, elektryczny wstrząs wybija prosto w górę mojego ramienia. Jego spojrzenie spada na moje usta, jego klatka piersiowa unosi się i opada w nagłym, strzępionym oddechu, ręce odkręcają się z kieszeni, jakby każdy mięsień w jego ciele walczył z przytłaczającą potrzebą wyciągnięcia ręki i dotknięcia mojej twarzy.

„Nie jest to straszne”, mówi równomiernie, chociaż jego głos spadł o oktawę, szorstki i gęsty. „Szczerze. Jest różnica. Dziewczyny, które nie wiedzą, czym są, nie trwają w Northveil. Szybko to zrozumiesz, albo w ogóle niczego nie wymyślisz”.

Moje gardło się zaciska. Nie chcę pozwolić, by pokazywało się gdziekolwiek na mojej twarzy.

„Wow.” Lekko przechylam głowę. „Czy to przemówienie, które dajesz wszystkim, czy jestem po prostu wyjątkowy?”

Ten z szerokimi ramionami sprawia, że ten śmiech z kaszlem znów brzmi, tym razem głośniej.

Szczęka wysokiego przesuwa się, tylko lekko, jego puls widocznie wbija się w gardle.

„Rhydan”, mówi ostrożnie ten z szerokimi ramionami, a pod nim ostrzegawcza nuta.

Rhydan. W porządku. Zauważono.

Trzyma moje spojrzenie jeszcze przez chwilę, potem porusza się, bez pośpiechu, podnosi swoją torbę i zdaję sobie sprawę, że nigdy nic nie zamówi.

Przyjechał tu specjalnie po to*.

Zatrzymuje się na krawędzi mojego stołu, jego ręka unosi się nad oparciem mojego krzesła przez uderzenie dłużej niż to konieczne. Jego palce prawie dotykają mojego ramienia... na tyle blisko, że mogę poczuć palący ciepło jego dłoni przez moją koszulę... zanim wciska rękę w ciasną pięść u boku.

„Powodzenia”, mówi, i brzmi to jak całkowite przeciwieństwo tego, a potem go nie ma.

Przy drzwiach dzwonek brzęczy. Zatrzymuje się na progu. Odwraca głowę do tyłu, jego szare oczy po raz ostatni odnajdują moją w cichym sklepie... ciemny, burzliwy i całkowicie pozbawiony, jego spojrzenie trwało na moich ustach przez trzy długie sekundy, zanim zmusił się na zimno.

Kawiarnia znów wydaje się dziwnie głośna.

Siadam z powrotem, ponieważ moje nogi nie są teraz całkowicie niezawodne, i patrzę na zimną kawę i powoli oddycham przez nos i mówię sobie, że to nie ma znaczenia. On jest obcy. On mnie nie zna. Nikt w tym mieście jeszcze mnie nie zna.

O to chodzi. Dlatego przyszedłem.

Mój telefon wibruje. Znowu Petra.

• Również właśnie spotkałem kogoś okropnego, * napisała. * Powiedz mi, że twoje pierwsze doświadczenie było gorsze. *

Prawie śmieję się głośno. Odbieram kawę. Odpisuję, *Mój powiedział mi, że tu nie należę, zanim jeszcze rozpakowałem. *

Cztery sekundy. I odpisuje, *POTRZEBUJĘ jego imienia i harmonogramu. *

Odkładam telefon twarzą w dół i patrzę na drzwi, gdzie zniknęli Rhydan i jego przyjaciele, i składam drugą obietnicę, właśnie tam, w cieple cynamonu i spalonego mleka, siedząc na czyimś miejscu w mieście, do którego przeprowadziłem się sam.

Będzie patrzył, jak udowadniam każde słowo, że jest błędne.

Cokolwiek to kosztuje.

Potrzebuję tylko mojej magii, by współpracować.

Patrzę w dół na swoje ręce.

Nic. Nawet nie migotał.

Dobrze. Cóż... Jeden problem na raz.