Rozdział 157 Poranek, w którym schodzimy

Czuję to, zanim jeszcze na dobre się obudzę.

Smok we mnie porusza się, przeciąga powoli i z rozmysłem gdzieś głęboko w samym środku, jak wielkie zwierzę, które zbyt długo było zwinięte w ciasnej przestrzeni. Nie odzywa się. Po prostu się porusza, a ja rozumiem, bez żadnych słów, że przez noc był ci...