Rozdział 157 Poranek, w którym schodzimy

Czuję to, zanim jeszcze otworzę oczy.

Smok we mnie porusza się... powoli, rozważnie rozwija się gdzieś głęboko w brzuchu, jak ogromne stworzenie przeciągające się po tym, jak zbyt długo było zwinięte w ciasnej przestrzeni.

Nie używa słów. Po prostu się porusza, a całe moje ciało rozumie, że przez ...