Rozdział 4 Las

Rhydan idzie o pół kroku przede mną. Nie odezwał się ani słowem, odkąd wręczył mi mapę próby u podnóża północnego szlaku.

Linia drzew pochłania nas w niecałą minutę i w chwili, gdy otwarte słońce znika za nami, temperatura spada tak gwałtownie, że czuję to na gardle.

Powietrze zmienia się razem z nią... jest tu gęstsze, starsze, napiera na moją skórę tak, jak głęboka woda napiera na dłoń zanurzoną pod powierzchnią.

Odliczam cztery minuty, potem osiem, potem dwanaście.

Idzie jak ktoś, kto robił to już ze sto razy. Jego oczy ani na moment nie przestają się poruszać, omiatają drzewa w rytmie, który bardziej przypomina oddychanie niż wysiłek. Co kilka minut zerka na mnie przez ramię... szybko, mniej niż sekundę... upewniając się, że wciąż idę za nim, po czym znów patrzy przed siebie.

Tyle że jego spojrzenie nie sprawdza tylko, czy tam jestem. Zatrzymuje się... opada na moje usta na ułamek bicia serca, zanim gwałtownie przerzuca uwagę z powrotem na ścieżkę, a jego szczęka zaciska się, jakby był zirytowany na własne oczy.

Myśli, że tego nie zauważam... myli się.

Właściwie zauważam w nim wszystko i nie zamierzam analizować dlaczego.

To, jak poruszają się jego ramiona pod ciemną kurtką, gdy przenosi ciężar nad korzeniem... ciche stawianie butów na sosnowych igłach, tak miękkie, że muszę się wysilić, żeby je usłyszeć... to, jak jego dłoń co chwilę napina się przy boku, jakby powstrzymywał się, żeby po coś nie sięgnąć.

— Vermont — mówi, nie odwracając się.

Dźwięk jego głosu po piętnastu minutach ciszy sprawia, że coś w moim żołądku wykonuje mały, nieprzyjemny przewrót, którego nie zamierzam nazywać.

— Słucham?

— Jesteś z Vermont. W twoich aktach jest: wiejska społeczność nadnaturalna. Region wschodni.

— Czytałeś moje akta?

— Czytam akta wszystkich.

— Jesteś kapitanem hokeja, Rhydan... nie dyrektorką.

— To bez znaczenia... to w gruncie rzeczy to samo.

— To naprawdę nie jest to samo... w żadnym razie.

Wtedy zerka na mnie, mniej niż sekundę, i wyłapuję ledwie widmowy cień uśmieszku w kąciku jego ust, zanim znów odwraca wzrok do przodu. Potem przyspiesza, a ja jestem niemal pewna, że robi to po to, żeby ukryć to, co właśnie przemknęło mu przez twarz.

Nie przyspieszam za nim.

Nie dlatego, że jestem zmęczona, tylko dlatego, że chcę zobaczyć, ile czasu zajmie mu zorientowanie się, że dystans między nami się powiększył... i ile czasu potem zajmie mu zwolnienie bez przyznania, że to robi.

Dwadzieścia sekund...

Zwalnia.

Nie odwraca się. Nic nie mówi. Po prostu zmniejsza tempo dokładnie o tyle, ile trzeba, żebym mogła go dogonić, i kiedy skracam dystans, rozumiem, że Rhydan Valecrest właśnie powiedział mi coś o sobie, choć wcale nie miał takiego zamiaru.

Odnotowuję to.

— Więc co robiłeś tamtego ranka w kawiarni? — pytam, podchodząc blisko, niemal na wysokość jego ramienia.

Nie odpowiada przez cały krok.

— Czytam.

— Nie wyglądasz mi na chłopaka, który spędza poranki w kawiarniach w małych miasteczkach Vermont... czytając.

— Zwykle nie.

— To dlaczego tamtego ranka?

Porusza szczęką... to drobne, charakterystyczne napięcie chłopaka, którego zapytano o coś, na co sam jeszcze nie znalazł odpowiedzi. Zatrzymuje się na pół sekundy, odwracając głowę, żeby spojrzeć w dół, w moją twarz. Dzieli nas tak niewiele, że czuję duszące ciepło jego ciała napierające na chłodne leśne powietrze wokół moich ramion, a jego szare oczy ciemnieją, gdy spojrzenie zatrzymuje mu się na moich ustach.

— Nie wiem — mówi cicho.

— Nie wiesz?

— To właśnie powiedziałem, Calladine.

— A więc teraz Calladine, tak? Postęp.

Na to nie odpowiada. Ale dostrzegam najdrobniejszy ruch w kąciku jego ust, widzę, jak przełyka powoli, biorąc ciężki oddech, i coś w mojej piersi robi małą, absurdalną rzecz, której też odmawiam nazwania.

A potem las gęstnieje.

Złote światło przechodzi w coś bardziej płaskiego i szarego. Temperatura spada w sposób, który nie pasuje do pory dnia, i czuję, jak jego dokładny, lodowaty ciężar osiada mi na karku, zanim zrozumiem dlaczego.

Rhydan przestaje iść.

Zatrzymuję się za jego ramieniem.

— To nie jest pogoda — mówię cicho.

— Nie, to nie.

Coś porusza się między drzewami po naszej lewej... coś dużego, powolnego i rozmyślnego. Powietrze wokół tego czegoś brzęczy starą, terytorialną mocą, taką, której nie obchodzą oceny pierwszorocznych ani akademijne kryteria, ani dwoje nastolatków stojących w jego lesie.

Włosy na moich rękach stają dęba.

— Terytorialny cień — mówi Rhydan, a jego głos staje się niski i cichy. — Zwykle nie zapuszczają się tak daleko od głębokiego lasu.

— Więc czego chce?

— Chce ustanowić dominację. Zostań za mną i nie okazuj strachu. Ja się tym zajmę.

Staje przede mną, a jego szerokie plecy zasłaniają ścieżkę. Kiedy się przesuwa, jego ramię muska moje, a niespodziewane, palące ciepło, które czuję przez rękaw jego kurtki, jest głośne w ten sposób, w jaki głośne bywają drobne fizyczne rzeczy, kiedy całe ciało rejestruje zagrożenie.

A potem czuję, jak zachodzi w nim zmiana.

Jego wilcza natura unosi się pod skórą jak żar w metalu, a jego obecność rozszerza się na zewnątrz falą autorytetu, która wypełnia zimne powietrze wokół nas. To pierwszy raz, kiedy czuję przemianę z tak bliska, i jej czysta potęga jest prawdziwa.

I wtedy spod tego unosi się coś jeszcze... coś gorętszego... coś, co nie należy do żadnego wilka.

Jego dłonie zwijają się w ciasne pięści przy bokach. Oddech mu się zmienia, staje się płytki i nierówny. Kiedy zerkam na jego przedramię, rękaw podwinął mu się do góry, a skóra wygląda tam źle... jest ciemna i opalizująca.

Łuski rozchodzą się powoli od nadgarstka w stronę łokcia, jakby coś pod skórą próbowało rozerwać się na zewnątrz.

— Rhydan... — szepczę.

— Zostań za mną, Calladine.

— Rhydan, twoje ramię…

Spogląda w dół.

I widzę dokładnie ten moment, w którym dociera do niego, co dzieje się z jego własnym ciałem. Cała jego twarz się zmienia. To nie strach… to coś gorszego. To ściśnięta groza chłopca, który całe życie trzymał coś w sobie, a teraz patrzy, jak zaczyna się to wydostawać na zewnątrz przed niewłaściwym świadkiem.

Cień porusza się wśród drzew, reagując na nagły skok niekontrolowanej energii, a las zaciska się wokół nas. Czuję, jak narasta ciśnienie w powietrzu, w ziemi, w ciele Rhydana oddalonym ode mnie o stopę.

On zaraz straci nad tym kontrolę.

Nie zastanawiam się nad tym, co robię dalej.

Podchodzę bliżej, staję obok niego, wyciągam rękę i przyciskam nagą dłoń płasko do jego ramienia… dokładnie na ciemnych łuskach.

Całe jego ciało natychmiast sztywnieje.

To nie jest sztywność przemiany… to wstrząs chłopca, którego właśnie dotknęła dziewczyna, której bardzo usiłował nie pragnąć, w chwili, gdy traci kontrolę nad naturą, której nigdy nikomu nie pozwolił zobaczyć.

W chwili, gdy nawiązuję kontakt, coś porusza się pod moją dłonią.

Ciepły, elektryczny prąd przepływa przez moją skórę, pewny i absolutny w sposób, dla którego nie mam żadnych punktów odniesienia. To nie jest zaklęcie, które rzucam… to coś, co dzieje się mnie, jemu i temu wąskiemu skrawkowi skóry, gdzie moja dłoń styka się z jego ramieniem.

Pod moją ręką łuski przestają się rozprzestrzeniać.

A potem zaczynają się cofać.

Czuję to w palcach… jak szorstkie, stwardniałe krawędzie miękną, zapadają się z powrotem pod jego skórę, jak ciemna iryzacja blednie, aż ramię pod moją dłonią znów staje się ciepłe, gładkie i ludzkie.

Oddech Rhydana uchodzi w jednym ostrym wydechu.

Jego głowa opada do przodu. Zamyka oczy. Dłoń zwisająca przy boku rozluźnia się z pięści, palce drgają w stronę moich, niemal splatając się z moimi, zanim zmusza je do bezruchu.

Nie podnoszę dłoni z jego ramienia.

Powinnam. Wiem, że powinnam. Nie prosił mnie, żebym ją tam trzymała. Ale moja ręka nie chce się poruszyć i nie jestem pewna, czy jego ciało też nie chce, żebym ją zabrała, bo czuję przez dłoń ten powolny, cichy sposób, w jaki jego częstotliwość uspokaja się w odpowiedzi na moją. Jego klatka piersiowa unosi się i opada w długich, ciężkich rytmach, a jego bark niemal niedostrzegalnie napiera na mój dotyk.

Nawet cień wśród drzew zupełnie znieruchomiał.

A potem się wycofuje… powoli i rozmyślnie… cofając się w głębszą ciemność między pniami, aż brzęczenie jego obecności całkiem cichnie, a las wokół nas pogrąża się w milczeniu.

Żadne z nas się nie rusza.

Rhydan w końcu otwiera oczy. Patrzy w dół na swoje ramię, na moją dłoń wciąż spoczywającą na jego rękawie, na jego palce zatrzymane ułamek cala od mojej dłoni. Potem unosi wzrok na moją twarz, powoli, i to, co znajduję w jego wyrazie, rozrywa coś w mojej piersi, bo nie jest podobne do niczego, co kiedykolwiek wcześniej u niego widziałam.

Nie to znudzone okrucieństwo z kawiarni, i na pewno nie ta chłodna ocena ze stołówki.

To chłopak całkiem obnażony… surowy, przestraszony i wściekły, że jest tym wszystkim naraz… wpatruje się we mnie, jakbym była czymś, czego nie potrafi zaszufladkować, a brak tej szufladki go przeraża.

Cofa się powoli, nie odrywając ode mnie wzroku.

Moja dłoń opada z jego ramienia i czuję tę nagłą utratę kontaktu jak fizyczny ciężar.

— Nikomu nie mów — mówi. Jego głos brzmi szorstko, jakby zdarty do cienkiej warstwy, gęsty od niewypowiedzianego, desperackiego żaru.

— Rhydan…

— Nikomu. — Jego głos trzyma się w całości, jakby ściskał go obiema rękami. — Mówię poważnie, Calladine.

Patrzę na niego przez długą chwilę. Patrzę na tego chłopaka, który tydzień temu powiedział mi okrutne rzeczy w kawiarni, który czytał moją teczkę, który dopisał swoje nazwisko obok mojego na liście na tablicy, choć nie miał do tego żadnych realnych uprawnień, i który stoi teraz przede mną z każdą swoją ścianą całkowicie opuszczoną.

— Dobrze.

— Dlaczego „dobrze”?

— Bo poprosiłeś — mówię cicho. — I dlatego, że cokolwiek to było, należy do ciebie. Nie do mnie należy się tym dzielić.

Coś przemyka mu po twarzy… szybko i bez osłon… jest i znika, zanim zdążę to nazwać. Odwraca wzrok ku drzewom i przełyka ślinę, szczęka pracuje mu tak, jakby walczył z nagłą potrzebą, by wyciągnąć rękę i przyciągnąć mnie z powrotem do swojego boku.

— Powinniśmy iść dalej.

Idziemy z powrotem w stronę Akademii, ramię w ramię. Dzieli nas tak mało, że jego rękaw trzykrotnie muska mój, i żadne z nas nie domyka tego ostatniego cala, ale też żadne się nie odsuwa. Za każdym razem, gdy nasze ramiona się dotykają, czuję elektryczny impuls strzelający prosto w górę mojego barku, i wyłapuję, jak za każdym jednym razem urywa mu się oddech.

Przez całą drogę powrotną, co kilka minut, jego spojrzenie ucieka do mojej dłoni.

Nie na moją twarz… na moją dłoń. Tę dłoń, która go dotknęła.

Na skraju linii drzew, tuż zanim wyjdziemy z powrotem na otwarte słońce, zatrzymuje się.

— Calladine…

— Tak?

— To, co zrobiłaś tam z tyłu… zdarzyło się kiedyś wcześniej?

Otwieram usta, żeby powiedzieć „nie”, bo szczera odpowiedź brzmi: przez całe moje osiemnaście lat nie wydarzyło mi się nic magicznego. Ale coś w sposobie, w jaki na mnie patrzy, zatrzymuje to słowo, zanim zdąży opuścić moje usta.

Jego szare oczy są ciemne, intensywne i skupione na moich wargach z ciężką, zaborczą uwagą, od której przewraca mi się w żołądku. On już zna odpowiedź.

On mnie nie pyta… sprawdza, czy ja też znam odpowiedź.

— Rhydan.

— Tak?

— Co ty wiesz, czego ja nie wiem?

Nie odpowiada.

Odwraca się i wychodzi spomiędzy drzew w słońce, a ja idę za nim, i ta ciężka cisza między nami w drodze do głównej bramy nie jest ciszą dwojga obcych, którzy wyszli razem na spacer…

To cisza dwojga ludzi, którzy właśnie zaczęli coś, czego żadne z nich nie potrafi zatrzymać.