Rozdział 38

– Czekaj – zerwałam się z fotela i rzuciłam w jego stronę, łapiąc go za rękę tuż przed tym, jak otworzył drzwi. Jego brwi ściągnęły się ostro, spojrzenie stwardniało jak skała, wiercąc we mnie dziury. Skąd wzięłam odwagę, żeby go zatrzymać, tego chyba nigdy nie ogarnę, ale miałam złe przeczucie co d...