Rozdział 152 - Brokat i wiele więcej

Ledwo zdążyłam przełknąć ostatni kęs jedzenia, zanim cała kuchnia ucichła jak makiem zasiał.

I nie dlatego, że zrobiłam coś nie tak.

Nie — to dlatego, że każdy wilk w pomieszczeniu nagle zesztywniał, nozdrza rozszerzyły się, uszy skierowały się w stronę korytarza, jakby właśnie usłyszeli upadek sz...