Rozdział 2 W nocy, gdy wszystko się zmieniło

•CASSANDRA•

Mason ujął dłoń Nadii, kiedy dotarła na scenę, i zszedł z niej, prowadząc ją u swojego boku, podczas gdy cała sala im się przyglądała.

– To jest Nadia Dean – oznajmił z dumą. – Wielu z was już zna jej imię.

Przełknęłam ślinę, gdy znów usłyszałam szepty.

„To ta, z którą Alpha Mason kiedyś się spotykał. Słyszałem, że raz uratowała mu życie, i wszyscy myśleli, że zostanie Luną”.

Nadia się uśmiechnęła.

Mason odwrócił się w moją stronę. – Cassandra, Nadia niedawno wróciła po tym, jak kilka lat temu odeszła. Od teraz będzie z nami mieszkać, żeby odwdzięczyć się jej za uratowanie mi życia.

Zachowałam obojętną minę, choć żołądek ścisnął mi się boleśnie. – To bardzo miłe z twojej strony, mężu.

Mason skinął głową. – Kiedy się poznaliśmy, byłem sam w lesie i uratowała mnie przed atakiem watażki, o którym nie miałem pojęcia. Gdyby nie było jej tamtego dnia, dziś by mnie tu nie było.

Tłum wybuchł głośnymi oklaskami.

Nadia uśmiechnęła się ponownie. – Dziękuję bogini księżyca, że pozwoliła mi być wtedy na miejscu i ocalić Alphę, bo on również ocalił moje życie w sposób, którego nigdy nie byłby w stanie sobie wyobrazić.

Nadia i Mason spojrzeli na siebie przez krótką chwilę, a mnie zapadł się żołądek. Jakby nawet nie zauważali, że stoję tam razem z nimi.

– Począwszy od dzisiejszej nocy Nadia oficjalnie dołączy do watahy Silvercrest pod moją władzą – ogłosił Mason.

Starszyzna wymieniła spojrzenia. Nawet Kira obok mnie wyglądała na wstrząśniętą. Silvercrest rzadko przyjmowało obcych, chyba że byli czyimiś partnerami albo watażkami szukającymi ochrony.

Sięgnęłam do Masona przez więź umysłu. „Kim ona jest, Mason? Nigdy mi o niej nie mówiłeś”.

„Nie mam na to czasu, Cassandra” – odpowiedział, patrząc na mnie. „Nadia uratowała mi życie i muszę jej pokazać, że nie świętowałbym sześciu lat jako Alpha Silvercrest, gdyby siedem lat temu nie stanęła po mojej stronie”.

„Świętujesz sześć lat jako Alpha dzięki mnie, Mason” – prychnęłam. „To ja to umożliwiłam, nie ona”.

Mason przerwał więź umysłu, nie odpowiadając. Rowan wyrwał mnie z tej chwili, kiedy złapał mnie za rękę.

– Mamo – szepnął. – Możemy już wrócić do domu? Nie chcę tu już być.

Przykucnęłam przy nim. – Tak, wracajmy do domu. – Uśmiechnęłam się do niego, a on skinął głową.

Mason znów uniósł rękę. – Dzisiejszej nocy będzie też jeszcze jedno ogłoszenie – oznajmił. – Nadia Dean będzie ściśle ze mną współpracować przy nadzorowaniu rolnictwa i zbiorów w watasze.

Członkowie watahy zaczęli klaskać. Cała sala nagle skupiła się wyłącznie na nich, a ja stałam tam, jakbym się zgubiła.

Nadia podeszła bliżej Masona, przyjmując gratulacje od członków rady i sąsiednich alph.

Zrozumiałam, że nie pasuję do tego miejsca i że Mason już mnie nie potrzebuje. Odwróciłam się więc razem z Rowanem i ruszyłam w stronę wyjścia, kiedy zatrzymał mnie głos Masona.

– Cassandra.

Odwróciłam się i spojrzałam na niego. Jego wyraz twarzy stwardniał. – Masz dziś wieczorem stać u mojego boku.

To nie była prośba. Rozkaz Alphy pobrzmiewający w jego tonie musnął moją wilczycę, a Lyra warknęła gniewnie.

Zmusiłam się, by zachować spokój, bo Rowan stał obok mnie.

– Oczywiście, Alpha – odpowiedziałam, a szczęka Masona zacisnęła się na mój formalny zwrot.

Bankiet trwał dalej, ale atmosfera wokół mnie całkowicie się zmieniła. Za każdym razem, gdy Nadia śmiała się u boku Masona, po sali rozchodziło się coraz więcej szeptów.

Za każdym razem, gdy Mason pochylał się do niej, by coś powiedzieć, ktoś patrzył na mnie ze współczuciem. Kiedy starszyzna skończyła swoje przemowy, już chciałam, żeby ta noc się skończyła. Ale było jeszcze gorzej.

•••

Rada zażądała dla Nadii tradycyjnej ceremonii powitalnej na placu treningowym. Na otwartym polu na zewnątrz płonęły pochodnie, a członkowie watahy gromadzili się wokół centralnego podestu.

Nadia przebrała się w ceremonialny biały strój, zanim wyszła w blask księżyca.

Stałam obok Masona jako Luna, podczas gdy Rowan trzymał się blisko Bety Noaha. Mason pochylił się ku mnie, nie patrząc na mnie.

— Nie zawstydź mnie dziś wieczorem — mruknął.

Patrzyłam przed siebie.

— Zawstydzam cię tym, że stoję obok ciebie?

— Wiesz doskonale, co mam na myśli.

W końcu na niego spojrzałam.

— Zawstydzam cię tym, że pytam, kim jest dla ciebie Nadia? Wataha szepcze i patrzy na mnie, jakbym zajęła jej miejsce w twoim życiu.

— To chyba nie jest miejsce na taką rozmowę — odpowiedział. — Ale Nadia zostanie i byłbym wdzięczny, gdybyś sprawiła, żeby poczuła się mile widziana w domu watahy.

Przełknęłam ślinę.

Starszy prowadzący ceremonię wystąpił naprzód.

— Jako Luna Silvercrest, Cassandra musi oficjalnie powitać nową członkinię.

Cała wataha spojrzała w moją stronę. Zrobiłam krok do przodu i przypomniałam sobie, że nie mogę stracić panowania nad sobą przy ludziach i przy moim synu.

— Nadia Dean — zaczęłam. — Jako Luna watahy Silvercrest witam cię pod ochroną naszego terytorium i naszych praw. — Nadia spojrzała na mnie. — Niech twoja lojalność pozostanie wierna tej watasze — dokończyłam.

Starszy Orin skinął z aprobatą.

Nadia wyszła w blask księżyca i po kilku sekundach się przemieniła. Jej kości trzaskały głośno, gdy srebrne futro zastępowało skórę.

Tłum natychmiast wybuchł wiwatami, a Mason uśmiechnął się dumnie u mojego boku, obserwując wilczycę Nadii.

Ja pierwsza odwróciłam wzrok i walczyłam z chęcią rozpłakania się. Czułam, jakby cały świat przygniatał mnie do ziemi, i nie mogłam złapać oddechu. Serce pękało mi w środku.

•••

Kilka godzin później bankiet wreszcie dobiegł końca. Zaprowadziłam Rowana do łóżka, a potem poszłam do swojej sypialni, żeby poczekać na Masona i porozmawiać.

Zdjęłam wieczorową suknię, po czym usiadłam przy oknie. Cisza w pokoju była nie do zniesienia. Nie zastanawiając się, włączyłam telewizor wiszący na ścianie.

Od razu pojawiły się wiadomości.

— Doktor Dante Larke świętuje trzy lata od otwarcia największego szpitala w Beverly Hills. Szpital przyjął ponad dziesięć tysięcy pacjentów.

Kamera przesunęła się na mężczyznę siedzącego w czymś, co wyglądało na gabinet w tym szpitalu.

Zamarłam, gdy spojrzałam na ekran i zobaczyłam tego samego mężczyznę, którego zostawiłam w Goldenmane Court po tym, jak mój wuj zaaranżował moje małżeństwo z Masonem.

Był pierwszym mężczyzną, którego kiedykolwiek kochałam, a widok jego — jako lekarza, którym zawsze powtarzał, że zostanie, kiedy studiowaliśmy razem — wydawał się nierealny.

Reporterka uśmiechnęła się do niego.

— Wielu młodych lekarzy nazywa pana inspiracją. Czy był ktoś, kto inspirował pana w dzieciństwie?

Dante zawahał się, po czym na jego twarzy rozlał się uśmiech.

— Tak — odpowiedział. — Kiedyś była taka osoba, bardzo dla mnie ważna. Była jedną z najinteligentniejszych osób, jakie znałem.

W piersi ścisnęło mnie boleśnie.

— Gdyby życie potoczyło się inaczej — ciągnął Dante — myślę, że zmieniłaby ten świat. W medycynie jest lepsza ode mnie.

Przełknęłam ślinę, przypominając sobie, jak go zostawiłam. Skrzywdziłam go i nie zasługiwałam na jego przebaczenie.

Sięgnęłam po pilot i ściszyłam dźwięk. W pokoju zrobiło się jakby zimniej, więc zerknęłam w stronę drzwi sypialni.

Była 23:53, a po Masonie wciąż nie było śladu. Gdzie on był?