Rozdział 3 Koniec nas

•CASSANDRA•

Westchnęłam, kiedy obudziłam się następnego ranka i uświadomiłam sobie, że Mason nie przyszedł do łóżka. Jego strona była pusta i zimna.

Coś we mnie pękło. Przez ostatnie sześć lat, odkąd byłam jego żoną, nigdy nie czułam tego, co poczułam, patrząc na puste miejsce obok siebie.

Uroniłam kilka łez, wzięłam głębokie oddechy i wstałam z łóżka. Prysznic i przygotowanie się na dzień zajęły mi prawie godzinę.

Kiedy się ubrałam, zeszłam na dół sprawdzić, co u Rowana. Zanim jeszcze weszłam do salonu, dźwięk telewizora niósł się echem po domu.

Rowan siedział na kanapie, jadł naleśniki i śmiał się do jakiejś animowanej bajki. Kiedy do niego podeszłam, ledwie na mnie spojrzał.

— Dzień dobry, kochanie. — Pocałowałam go w czubek głowy i zdziwiło mnie, jaki był dziś rano zdystansowany.

Zwykle Rowan przytulał mnie w tej samej sekundzie, gdy tylko mnie zobaczył. Pokręciłam głową i postanowiłam nie roztrząsać tego zbyt mocno. Wciąż był mały i się zmieniał.

— Dzień dobry — odpowiedział.

Zmarszczyłam brwi, gdy spojrzałam na naleśniki na blacie. — Kto zrobił ci śniadanie, skarbie? Myślałam, że pójdziemy razem coś kupić na targu.

— Nadia mi je zrobiła.

Ścisnęło mnie w klatce piersiowej. — Nadia tu jest? I gotowała dla ciebie?

— Jej naleśniki są dobre, a tata powiedział, żebym był dla niej miły, bo od teraz będzie z nami mieszkać.

— Rozumiem — odpowiedziałam, odchrząkując. Żołądek mi opadł, a pokój jakby się wokół mnie zacieśnił. Nigdy nie spodziewałam się, że ten dzień nadejdzie.

— A gdzie jest twój tata?

— Jest z wujkiem Noahem.

— Dobrze — powiedziałam. — Zjedz śniadanie, a ja później przyjdę sprawdzić, co u ciebie. — Odwróciłam się i poszłam do kuchni, mając nadzieję, że znajdę Nadię i z nią porozmawiam.

Kiedy weszłam, Nadia stała przy kuchennym blacie i nalewała kawę do dwóch kubków. Przechyliła głowę i uśmiechnęła się na mój widok.

— Dzień dobry, Luno Cassandro.

Ta suka. Wiedziała, jak przybrać odpowiednią minę i udawać, jakby nie pieprzyła Masona za moimi plecami.

— Dzień dobry, Nadio.

— Chcesz kawy? — zapytała. — Mogę ci nalać, jeśli masz ochotę. Nadal jest gorąca.

— Nie trzeba, ale dziękuję.

Uśmiechnęła się. — Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, że pomogłam dziś rano Rowanowi. Wyglądał na głodnego i narzekał, że jeszcze śpisz.

— To bardzo miłe z twojej strony, ale chcę ci też podziękować za uratowanie mojego męża, kiedy był w niebezpieczeństwie. Uważam jednak, że nie było konieczne, żebyś przyjeżdżała tutaj i stawała się częścią nas tylko z tego powodu.

Nadia przechyliła głowę i zmarszczyła brwi. — Och, ale Mason tak nie uważa. Prawda?

— Nie sądzę, żeby potrafił ci to powiedzieć prosto w twarz, bo czuje się wobec ciebie dłużnikiem.

Parsknęła, po czym pochyliła się bliżej i zlikwidowała dzielącą nas niewielką odległość. — To takie przykre, że brakuje ci pewności siebie do tego stopnia, że czujesz się zagrożona moją obecnością tutaj, Luno. Myślisz, że twój mąż zrozumie, że to ja powinnam być na twoim miejscu?

— Nie jesteś dla mnie zagrożeniem, Nadio.

Nadia zachichotała. — Jesteś tutaj od sześciu lat, ale nigdy nie zdołałaś mnie w pełni zastąpić, prawda?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, poczułam zapach Masona, a kilka sekund później wszedł do środka. Jego twarz pociemniała w tej samej chwili, gdy wyczuł napięcie wiszące w powietrzu.

– Co się dzieje?

– Nic – odpowiedziałam natychmiast.

Nadia spuściła wzrok. – Po prostu rozmawiałyśmy.

Mason spojrzał na mnie. – Cassandra.

– Nie ma się czym martwić – odparłam. – Po prostu witałam Nadię w naszym domu.

Mason wypuścił powietrze, jakby już spodziewał się kłopotów. – To na tym poprzestań. Nie chcę, żeby wataha pomyślała, że Luna nie sprawia, by nasz gość czuł się mile widziany w domostwie watahy.

– Tak, oczywiście. – Uśmiechnęłam się.

– Proszę – powiedziała Nadia, podając Masonowi kubek kawy. – Zrobiłam to dla ciebie.

– Dziękuję, Nadia. – Uśmiechnął się, a to poczułam jak ostateczną zdradę. Sposób, w jaki na nią patrzył i jak się do niej uśmiechał, potwierdzał, że poprzedniej nocy był z nią. Pieprzyli się.

– Kira oprowadza mnie po terenach watahy, więc nie będzie mnie przez resztę poranka – oznajmiła, popijając kawę, po czym odstawiła kubek na blat.

– Nie ma za co, Nadia – odparł Mason. – To teraz twój dom. Starszyzna rady wkrótce przedstawi cię pracownikom farmy i zapozna z wszystkim, zanim zaczniesz tam pracę.

– Dziękuję, Alpha. – Uśmiechnęła się i spojrzała na mnie, po czym minęła nas i wyszła. Mason zerknął na mnie raz, zanim się odwrócił i również odszedł.

Sześć lat małżeństwa z Masonem nie przyniosło mi nic poza bolesnymi wspomnieniami. Stałam u jego boku, gdy zmarł jego ojciec, a on został nowym Alphą.

Opiekowałam się jego nowo narodzonym synem, kiedy powiedział mi, że jego matka nie żyje. Kochałam Rowana jak własnego syna i nigdy nie traktowałam go inaczej.

A jednak przez te sześć lat Mason nigdy nie patrzył na mnie tak, jak patrzył na Nadię. Nigdy nie docenił mnie za nic, co dla niego robiłam.

Choć byłam jego partnerką, nigdy mnie za nią nie uznał. Zawsze czułam, jakbym rywalizowała ze zmarłą matką Rowana.

A teraz miał jeszcze kogoś – kogoś, o kim nigdy mi nie powiedział. Rozdzierało mnie, że ją kocha i że ją pieprzy, podczas gdy ja zajmuję się jego synem.

Zacisnęłam pięści wzdłuż ciała, w końcu decydując się skonfrontować z Masonem. Nie obchodziło mnie, czy doprowadzi to do rozwodu; wiedziałam tylko, że jestem na granicy wytrzymałości.

Weszłam po schodach i w korytarzu wpadłam na Masona. Wychodził z naszej sypialni, kiedy poprosiłam, żeby ze mną porozmawiał.

– O co chodzi? – zapytał. – Mam spotkanie ze Starszym Orinem i nie chcę kazać mu czekać.

– Chcę porozmawiać o Nadii – odpowiedziałam. – Chcę wiedzieć, kim ona dla ciebie jest. Dlaczego ją tu przyprowadziłeś?

Zacisnął szczękę. – O co dokładnie mnie pytasz, Cassandro? O coś mnie oskarżasz?

Ścisnęło mnie w gardle. – Chcę prawdy, Mason. Wiem, że coś jest między tobą a Nadią. Nie ukryjesz czegoś, co widać gołym okiem.

– Nic nie dzieje się między mną a Nadią – odparł, wyraźnie poirytowany. – Powiedziałem ci, że uratowała mi życie, a to mój sposób, żeby jej podziękować.

– Słyszałam cię przez telefon, jak z nią rozmawiałeś, Mason, więc nie możesz mnie okłamywać. Wiem, że ją pieprzysz – prychnęłam. – Jeśli chcesz jej jako swojej nowej żony, to powinieneś mi to powiedzieć, zamiast zachowywać się tak, jakbym była idiotką!

– Ona jest kobietą, którą kocham, Cassandro! – warknął. – To chciałaś usłyszeć?