Rozdział 4 Nigdy nią nie byłeś

•CASSANDRA•

Mason zostawił mnie stojącą na korytarzu po tym, jak powiedział mi, że Nadia jest kobietą, którą kocha.

Gdy poszłam do sypialni i usiadłam na skraju łóżka, w głowie mi wirowało. Przez długie godziny siedziałam tam oszołomiona, zagubiona.

Zrobiłam dla Masona wszystko. Oddałam mu siebie i robiłam wszystko, żeby zasłużyć na jego miłość. A jednak przez cały ten czas on mnie nie widział.

Przez dłuższą chwilę nie słyszałam nic. Słyszałam tylko cieniutki głosik Rowana sprzed lat, jego świszczący oddech w moich ramionach, kiedy kołysałam go przez kolejną bezkresną noc, podczas gdy Mason myślał o Nadii.

Te dziesiątki razy, kiedy nie spałam do świtu, modląc się, żeby przeżył.

Jego małe paluszki wplątane w moje włosy, gdy się bał. Pytał, gdzie jest tata, za każdym razem, kiedy budził się z koszmaru, a ja mówiłam mu, że pracuje do późna.

Ale nagle wszystko nabrało sensu: on nigdy nie chciał być ze mną. Jego serce nigdy do mnie nie należało i nie było nic, co mogłabym zrobić, żeby zasłużyć na jego miłość.

Przycisnęłam drżącą dłoń do brzucha, próbując złapać oddech. Wstałam z łóżka i wyszłam z pokoju. Ściany korytarza kołysały się, gdy szłam w stronę pokoju Rowana, rozpaczliwie potrzebując go zobaczyć, upewnić się, że nic się nie zmieniło.

Ale w chwili, gdy weszłam do jego pokoju i spróbowałam otulić go kołdrą, zbył mnie.

— Chcę, żeby Nadia przeczytała mi przed snem moją ulubioną historię.

Ścisnęło mnie w piersi. Nie mogłam uwierzyć, że jedyna rzecz, jaka mi została, też jest oddawana Nadii.

— Rowan… — usiadłam obok niego na łóżku, próbując opanować głos. — Skarbie, czytam ci bajki, odkąd byłeś malutki. Nigdy nie chciałeś, żeby robił to ktoś inny, nawet tata. Co się zmieniło?

Rowan miał sześć lat, a ja kochałam go całym sercem. Nigdy nie sądziłam, że poprosi, by jakaś inna kobieta zastąpiła mnie jako jego mama.

Od chwili, gdy pierwszy raz wzięłam go na ręce, obiecałam sobie, że będę go chronić bez względu na wszystko. Kiedy jako niemowlę płakał, uspokajał się tylko wtedy, gdy go trzymałam.

Urodził się ze słabymi płucami i przez dwa lata uzdrowiciele martwili się, że nie przetrwa zimowych chorób. Spędziłam niezliczone noce przy jego łóżku, wsłuchując się w każdy nierówny oddech, przerażona, że go stracę.

Kiedy w końcu wyzdrowiał, myślałam, że na zawsze zapewniłam sobie miejsce w jego sercu. A teraz ledwie na mnie patrzył.

— Chcę Nadię — powtórzył.

Żołądek skręcił mi się boleśnie. — Przeczytam ci historię o wilczym rycerzu — spróbowałam jeszcze raz łagodnie. — Zawsze ją uwielbiałeś.

— Mama Nadia! — krzyknął Rowan głośno.

Drzwi sypialni otworzyły się natychmiast i Mason z Nadią weszli razem. — Co się stało? — zapytał Mason, pochylając się nad łóżkiem Rowana razem z nią.

Twarz Rowana rozjaśniła się w sekundę, gdy zobaczył Nadię. — Chcę, żeby to ona mi czytała, tato — odparł radośnie. — Nie Cassandra.

Te słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Przez chwilę patrzyłam na niego w milczeniu, po czym zmusiłam się, by mówić. — Rowan — wyszeptałam. — Jestem twoją mamą. Byłam przy tobie przez całe twoje życie.

Zanim Rowan zdążył odpowiedzieć, Mason mu przerwał. — Jeśli Rowan chce, żeby Nadia mu czytała, to mu pozwól — odparł spokojnie, jakby to mnie nie niszczyło.

Nadia podeszła bliżej i uśmiechnęła się. — Mogę zrobić, co tylko Rowan zechce, o ile Cassandra będzie z tym dobrze się czuła.

Jednak jej oczy mówiły coś zupełnie innego. Wyglądała na szczęśliwą, że wybiera ją zamiast mnie. I bolało, że nie mogłam z tym nic zrobić.

Rowan z zapałem chwycił ją za rękę. — Proszę, przeczytaj historię o rycerzu.

Nadia usiadła obok niego, otwierając książkę tak, jakby znali się całe życie. A ja z trudem mogłam uwierzyć, że jeszcze wczoraj był mój, zanim pojawiła się Nadia.

Mason usiadł obok Nadii, kiedy czytała Rowanowi tę opowieść, i nagle zrozumiałam, gdzie jest moje miejsce. Mason i Rowan już mnie nie potrzebowali.

— Zostawię was — odparłam, po czym odwróciłam się w stronę drzwi. Gdy tylko wyszłam na korytarz, Kira omal na mnie nie wpadła.

— Luna, szukałam cię wszędzie — powiedziała. — Beta Noah kazał mi przypomnieć ci o jutrzejszym posiedzeniu rady w sprawie twojego wniosku dotyczącego uzdrowicieli.

Zmusiłam się, by zachować spokój. — Dziękuję, Kira. Czekałam miesiącami, aż rada zgodzi się na rozpatrzenie go.

Nawet jeśli moje życie osobiste się rozpadało, moje obowiązki wciąż miały znaczenie. Przez wiele miesięcy każdą wolną chwilę poświęcałam pracy nad tymi wnioskami.

Przejrzałam dokumentację leczenia z poprzednich ataków, analizowałam braki w zaopatrzeniu i obliczałam, ile wilków zginęło, bo właściwa pomoc nadeszła zbyt późno.

Silvercrest zbyt mocno polegało na zewnętrznym wsparciu medycznym. Gdyby wybuchła kolejna wojna, zginęłoby zbyt wiele osób.

Dlatego walczyłam o ośrodek szkolenia uzdrowicieli, mimo że starszyzna raz po raz sprzeciwiała się temu pomysłowi.

To nie miał być po prostu kolejny budynek; chodziło o dobro stada. O przyszłość, w której wilki takie jak Rowan mogłyby otrzymać właściwą opiekę na terenie stada, zamiast zdawać się na obcych.

Kira odeszła, a ja wróciłam do sypialni, próbując wymusić na sobie choć odrobinę snu. Ale wciąż myślałam o rodzicach, którzy zginęli w ataku wyrzutków, gdy miałam osiem lat.

Zastanawiałam się, jak wyglądałoby moje życie, gdyby nadal żyli, ale wiedziałam, że nie zmusiliby mnie do małżeństwa z Masonem Steele’em.

Zamknęłam za sobą drzwi i przez chwilę się o nie oparłam, zanim podeszłam do łóżka. Usiadłam na jego skraju i spróbowałam się uspokoić.

Mason wszedł kilka minut później. Zdjął marynarkę, usiadł na kanapie obok łóżka i spojrzał na mnie. — Chcę rozwodu, Cassandro.

Nawet po tym wszystkim, co się wydarzyło, te słowa wciąż bolały. — Dobrze — westchnęłam. — Skoro chcesz rozwodu, rozwiedziemy się.

Mason znieruchomiał. Jakby spodziewał się, że będę błagać, płakać albo o niego walczyć. Ale byłam wyczerpana i miałam dość prób zmuszenia go, by wreszcie mnie dostrzegł.

Po chwili zapytałam: — Czy nadal mam jutro uczestniczyć w posiedzeniu rady?

— Tak — odpowiedział. — Stado nadal potrzebuje stabilności w czasie tej zmiany.

— Zmiany? — zapytałam.

Mason westchnął. — Potrzebuję twojej współpracy, dopóki Nadia nie zadomowi się w Silvercrest. Musi nauczyć się kilku rzeczy, zanim zostanie nową Luną.

Pokręciłam głową. — Kiedy braliśmy ślub sześć lat temu, wiedziałeś, że nadejdzie ten dzień, w którym zabierzesz mi wszystko i oddasz jej? — zapytałam, a mój głos zaczął się łamać.

Przez chwilę mi się przyglądał, zanim odpowiedział. — Nasze małżeństwo nie było czymś, czego oboje chcieliśmy, Cassandro. Więc to także twoja szansa, żeby ruszyć dalej, ułożyć sobie życie i być szczęśliwą.

Wstał z kanapy i ruszył do drzwi. Potem się zatrzymał i obejrzał na mnie. — Byłaś dobrą żoną i matką, Cassandro, ale nigdy nie byłaś nią. — Po czym wyszedł.