Rozdział 5 Pierwsze zwycięstwo Nowej Luny

•MASON•

„Hmm. Tak, ach...” Jęki Nadii były muzyką dla moich uszu i pchałem mocniej w jej wnętrze, czując, jak zbliża się mój wytrysk. Eksplodowałem w niej, uwalniając w nią każdą kroplę.

Oplotła nogami mocno moją talię, a jej oczy przewróciły się do tyłu, zanim w końcu mnie puściła.

— Ach... kurwa. — Powoli się z niej wysunąłem i opadłem obok niej na łóżko, próbując złapać oddech.

Choć przyjemność z bycia z nią nigdy nie mogła się równać z tym, co czułem przy Cassandrze — bo nigdy nie mieliśmy tego przyciągania więzi partnerskiej — nie obchodziło mnie to.

Kobieta, którą kochałem, wreszcie wróciła. A ja w końcu byłem o krok od ucieczki z tego małżeństwa, które więziło mnie tak długo.

Po chwili Nadia oparła głowę na mojej piersi i zachichotała. — Nie mogę uwierzyć, że możemy być teraz razem i nikt nie stoi nam na drodze. Miałam dość czekania na okazję, żebyśmy mogli być razem, a teraz ta okazja wreszcie jest. Gdy tylko Cassandra podpisze papiery rozwodowe, będziemy wolni, żeby się pobrać i być rodziną razem z naszym synem.

— To prawda — westchnąłem, siadając i naciągając koszulę. — W każdym razie dziś mam posiedzenie rady. Jeśli twoja propozycja trafi na krótką listę, rada zacznie ci ufać, a wataha nie będzie się sprzeciwiać, kiedy przejmiesz rolę Luny.

— Ugh. — Z jękiem walnęła głową w poduszkę. — Urodziłam ci syna, Mason. To nie wystarczy, żeby zasłużyć na ich zaufanie?

— Cassandra stała przy Rowanie, kiedy chorował, i wataha chwaliła ją za wytrwałość i miłość do rodziny. Uznali to za kluczową cechę Luny: troskę o swoje dzieci i o watahę.

— Więc co mam zrobić? Iść i pielęgnować chorego członka watahy tylko po to, żeby mnie polubili? — prychnęła. — Daj spokój, Mason. — Wstała i objęła mnie od tyłu, zarzucając ręce na moją szyję, a brodę opierając na moim ramieniu. — Zrobiłam aż nadto. Uratowałam ci życie podczas ataku wyrzutków i dałam ci syna — wszystko w ciągu jednego roku.

— To udowodnij radzie — odparłem. — Pokaż im, że jesteś właściwym wyborem, kiedy Cassandra ustąpi. — Pocałowałem ją w czoło i wyszedłem sprawdzić rolników przed spotkaniem.

W przeciwieństwie do innych siedzib watahy polegaliśmy na własnych zapasach żywności, a pozostałą nadwyżkę wykorzystywaliśmy, by zarobić dodatkowe pieniądze dla watahy, sprzedając produkty na terytoriach ludzi.

Beta Noah zajmował się pracownikami rolnymi. Dopilnowywał, byśmy realizowali roczne cele produkcyjne i żeby sprzedaż przynosiła dość pieniędzy na budżet watahy.

Te pieniądze przeznaczaliśmy na wzmocnienie granic i zakup sprzętu treningowego dla naszych zwiadowców i łowców.

Gamma, Nathan, dbał o to, by wszyscy byli wydajni w swoich dziedzinach, nadzorując obowiązki Strażników.

— Jeśli przetrwamy burzę w przyszłym miesiącu, wyprodukujemy więcej niż w poprzednim roku, a to znaczy, że będziemy mieli dość pieniędzy, żeby otworzyć kolejną szkołę dla watahy. To pozwoli nam uniknąć kosztów finansowania ich studiów wyższych na terytoriach ludzi — zasugerował Noah, gdy chodziliśmy między polami.

— To mądra propozycja, Beto. Luna zarządza naszymi funduszami, więc porozmawiamy z nią o tym i zobaczymy, czy mamy pieniądze, by w przyszłym roku zbudować kolejną szkołę.

Skinął głową. — Dziękuję, Alfo.

Jak zwykle na ostatni obchód pól, zanim wróciliśmy do siedziby watahy, przemieniliśmy się w wilki.

Kiedy dotarłem do sali rady, zarówno Nadia, jak i Cassandra już tam były. Cassandra przedstawiała swoją propozycję i nawet na mnie nie spojrzała.

Jej głos pozostał spokojny, kiedy przedstawiała swój pomysł.

— Jeśli otworzymy ośrodek szkoleniowy dla uzdrowicieli, żeby mogli rozwijać swoje zdolności i uczyć się nowych metod leczenia, ograniczymy zależność od ludzkich szpitali i nie dopuścimy do tego, by uzdrowiciele wypalali się po bitwach.

— Przez ostatnie sześć miesięcy — ciągnęła — przejrzałam każdy dziennik uzdrowiciela i każdy rejestr strat z ostatniej dekady. Czterdzieści trzy procent możliwych do uniknięcia zgonów wynikało z wyczerpania uzdrowicieli. Kolejne dwadzieścia jeden procent zdarzyło się dlatego, że leczenie opóźniało się, gdy transportowaliśmy rannych do ludzkich placówek.

Kilku starszych wymieniło niespokojne spojrzenia.

— To nie byłaby tylko szkoła — kontynuowała Cassandra. — To długofalowy plan, by nasza wataha stała się samowystarczalna: wyszkolimy nowych uzdrowicieli, wzmocnimy obecnych i zmniejszymy presję na naszych wojowników. Jeśli nie zbudujemy tego teraz, kolejny atak wyrzutków albo nawet sroga zima może kosztować nas więcej istnień, niż zdołamy udźwignąć.

Uniósła plik starannie uporządkowanych dokumentów.

— Mam już rozpisany pięcioletni budżet, przekierowałam niewykorzystane zasoby i ustaliłam wstępne porozumienia dotyczące wymiany wiedzy z dwoma sąsiednimi klanami uzdrowicieli. Ta propozycja jest praktyczna, zrównoważona i przynosi natychmiastowe korzyści.

Uśmiechnęła się, po czym usiadła z powrotem, splatając dłonie na kolanach. Drażniło mnie, że nawet na mnie nie spojrzała.

W sali przez chwilę panowała cisza, aż jeden ze starszych odchrząknął. — Dziękujemy, Luno Cassandro, za propozycję. A teraz… — odwrócił się do Nadii. — Panno Dean, proszę podejść.

Nadia sunęła na przód sali. — Dziękuję, Starszym — zaczęła gładko. — Jak wiecie, nasze zabudowania mieszkalne są niestabilne podczas silnych załamań pogody. Proponuję wzniesienie wzmocnionego muru wokół części mieszkalnej, aby zapobiec szkodom powodowanym przez powodzie oraz zawaleniom pod ciężarem śniegu. To ochroni nasze domy i da nam przestrzeń na przyszłą rozbudowę. Dygnęła, a kilku starszych skinęło z uznaniem głowami.

— Cóż, Starsi — powiedział przewodniczący rady z zadowolonym westchnieniem. — Wysłuchaliśmy wszystkich propozycji i żadna nie przewyższa tej przedstawionej przez pannę Dean. Budżet mieszkaniowy zostanie natychmiast przekazany pod jej pieczę.

Ścisnęło mnie w piersi, gdy zobaczyłem, jak Cassandra sztywnieje. Powoli podniosła się z krzesła.

— To… interesujące — prychnęła. — Przedstawiłam ten sam pomysł trzy miesiące temu, a wy odrzuciliście go jako niepotrzebny. Co się od tamtej pory zmieniło?

Starszy Draven machnął na nią lekceważąco ręką. — Być może w pani wystąpieniu zabrakło przekonania, jakie ma panna Dean. To wszystko, Luno. Może pani wrócić na miejsce.

Wargi Cassandry zadrżały przez ułamek sekundy. Potem się uśmiechnęła. — Oczywiście — mruknęła. — Rozumiem, że wszystko zmienia się wokół niej, więc mój punkt widzenia jest teraz bezużyteczny.

Sięgnęła po swoje dokumenty, ułożyła je równo w stosik, po czym zawahała się.

Przez moment wszyscy myśleli, że nimi rzuci albo zacznie krzyczeć. Zamiast tego złożyła je i odłożyła z powrotem na stół. — Dopilnuję, żeby budżet został jej przekazany — mruknęła. — Gratulacje, panno Dean.

Nie mówiąc już nic więcej, odwróciła się i wyszła. A za nią Nadia uśmiechała się dumnie. Prawie nie wierzyłem, że zdoła zaimponować starszym.

Ale nawet gdy Cassandra zniknęła za drzwiami, wciąż ściskał mnie niepokój. Zawsze chciałem ją zostawić, ale nigdy nie chciałem, żeby zrobiło się brzydko.

Przełknąłem ślinę i nie rozumiałem, czemu tak się czuję, skoro powinienem świętować z Nadią, że wreszcie jesteśmy wolni, by być razem.