Rozdział 6 Prawda o Rowan

•CASSANDRA•

— Myślę, że powinnaś wejść do domu, Luno — mruknęła Kira, kiedy znalazła mnie stojącą na pustym terenie, na którym miał powstać ośrodek szkoleniowy uzdrowicieli pierwszej watahy.

— Stoisz tu już ponad dwie godziny — dodała. — To nie jest dla ciebie zdrowe. Musisz zjeść lunch.

Przełknęłam ślinę, powstrzymując łzy, które paliły mnie pod powiekami. — Gdzie jest Rowan? Wrócił już ze szkoły?

— Jest w swoim pokoju — odpowiedziała, a mnie ścisnęło w żołądku na myśl o wczorajszym wieczorze. Wybrał Nadię zamiast mnie i nawet się z tym nie krył.

Nazwał ją swoją matką i nawet nie chciał, żebym się do niego zbliżała. Jakby tak łatwo zapomniał, że to ja opiekowałam się nim, odkąd był niemowlęciem.

— To dobrze — odparłam. — Zawsze miej na niego oko, Kira. Będzie cię potrzebował, kiedy mnie już nie będzie. A gdy nadejdzie dzień, w którym zapyta o mnie, mam nadzieję, że powiesz mu, że kochałam go od pierwszego dnia, kiedy tu przyjechałam, aż do dnia, w którym stąd odeszłam.

— Kiedy cię nie będzie?

Odwróciłam się i spojrzałam na nią. — Wkrótce wrócę do własnej watahy. Silvercrest będzie miało nową Lunę, więc to jest to, co musisz dla mnie zrobić.

Minęłam ją i ruszyłam w stronę domostwa watahy. Już postanowiłam wrócić do Goldenmane Court i miałam nadzieję, że wuj przyjmie mnie z powrotem do domu.

Choć kiedy odchodziłam, było między nami kwaśno, byłam gotowa przeprosić za wszystko, co się stało, i zacząć w domu od nowa.

Wiedziałam, że mój starszy brat, Damon, przywita mnie z otwartymi ramionami i będzie mnie wspierał, dopóki nie stanę z powrotem na nogi.

Był jedynym bratem, którego zostawili mi rodzice. Miał piętnaście lat, kiedy zmarli, i opiekował się mną najlepiej, jak potrafił, jak na starszego brata przystało.

Choć po drodze miewaliśmy swoje potknięcia, nigdy mnie nie porzucił. Zawsze wspierał mnie we wszystkim, co robiłam, i potrzebowałam tego bardziej niż czegokolwiek.

Weszłam do swojej sypialni i westchnęłam, patrząc na zdjęcia na ścianie. To były fotografie, które zrobiliśmy razem z Masonem, i uśmiechaliśmy się na nich, jakbyśmy byli szczęśliwi.

Wszystkie te zdjęcia były fałszywe. Nic na nich nigdy nie było prawdziwe, i to uczucie bolało najbardziej ze wszystkiego.

Podeszłam do szafy i zaczęłam pakować wszystkie ubrania do podróżnych toreb. Robiłam to, zanosiąc się od płaczu.

•••

Następnego ranka, po spędzeniu nocy w szafie, wyszłam na ganek na tyłach, żeby oczyścić umysł.

Usiadłam na ławce i zamaskowałam więź z partnerem. Nigdy wcześniej tego nie robiłam. Ale potrzebowałam tego, bo nie chciałam, żeby Mason wiedział, jak bardzo czuję się zagubiona i rozbita.

Nie chciałam dać mu satysfakcji, że ma aż taką władzę nad moim życiem.

Ręce mi drżały, ale splotłam je i bezgłośnie wyszeptałam do bogini księżyca.

„Proszę, wybacz mu w moim imieniu, bo ja nie będę w stanie. Złamał moją duszę tak, że nie da się jej naprawić. Nawet po wszystkim, co dla niego zrobiłam, zranił mnie bardziej niż ktokolwiek kiedykolwiek.”

Nie wiedziałam, jak długo tak siedziałam. Minuty, może godziny, ale poranek minął zbyt szybko. A kilka godzin później usłyszałam, że ktoś idzie w stronę ławki.

Przewróciłam oczami i westchnęłam, kiedy poczułam zapach Masona i Nadii na nim. Śmierdział nią, jakby był z nią, zanim przyszedł na ganek na tyłach domu.

„Jak on śmie tu przychodzić, kiedy przesiąkł jej zapachem?” zganiła Lyra gdzieś z tyłu mojej głowy.

— Cassandra — mruknął, siadając obok mnie. — Możemy porozmawiać?

Odwróciłam głowę i spojrzałam na niego. Nie mogłam uwierzyć, że robi mi to pod tym samym dachem, pod którym spałam. A potem miał jeszcze czelność przyjść ze mną rozmawiać po tym, jak ją przeleciał, choć wiedział, że wciąż jest moją pieprzoną bratnią parą.

— Przyszedłeś powiedzieć mi, jak bardzo ci przykro, że się ze mną ożeniłeś, tęskniąc za kimś innym?

— Nie — odparł z westchnieniem. — Musimy porozmawiać o tym, co wczoraj wydarzyło się na posiedzeniu rady.

Przewróciłam oczami. — Nie ma o czym rozmawiać, Mason. Pogodziłam się z tym, że ty i Nadia jesteście razem, i nie będę już z tym walczyć. Możesz robić, co chcesz, i dać jej wszystko, co kiedyś należało do mnie.

— Jesteśmy małżeństwem od sześciu lat, więc nie sądzę, żebyś powinna udawać, że łatwo będzie to wszystko po prostu odpuścić — prychnął. — Chciałem ci tylko powiedzieć, że jako Luna wykonałaś wspaniałą robotę, i ta wataha wciąż będzie potrzebowała twojej—

Pokręciłam głową i prychnęłam, przerywając mu, zanim dokończył to idiotyczne zdanie. Brzmiało jak bełkot — że po całym tym upokorzeniu i zdradzie on wciąż chciał mnie wykorzystać.

— Przyszedłeś tu poprosić mnie, żebym oddała tytuł Luny Nadii, ale dalej wykonywała obowiązki Luny, jakbyś kiedykolwiek mi za to płacił?

— Proszę cię o to, bo Nadia wciąż jest tu nowa, Cassandra — odpowiedział. — Już ci nie zależy na tych ludziach? Nadia nie będzie miała pojęcia, co robić, kiedy przekażesz jej budżet na mieszkania.

— Ty w ogóle słyszysz, co mówisz? — prychnęłam, wstając z ławki. — Nic ci nie jestem winna po tym, jak wychowywałam twojego syna, odkąd był noworodkiem z astmą. I poślubiłam cię i zakończyłam wojnę między Silvercrest a Goldenmane Court, więc nie masz prawa tu przychodzić i prosić mnie o to, jakbym cokolwiek ci była winna.

— Nie masz w sobie ani odrobiny współczucia po tym, co Nadia zrobiła dla ciebie, żebyś dziś mogła tu stać — odparł, również wstając i patrząc na mnie.

Serce niemal mi stanęło. — O czym ty mówisz?

— Nigdy nie miałem poślubić ciebie, tylko ją — odpowiedział. — To mój ojciec nalegał, kiedy Nadia była w ciąży z moim dzieckiem.

Po jego słowach zadzwoniło mi w uszach. Ziemia jakby się zatrzymała. — Była w ciąży z twoim dzieckiem?

Milczał długą chwilę, zanim odpowiedział. — Nadia jest matką Rowana. Oddała nam go, bo nie chciała stanąć na drodze naszego małżeństwa.