Rozdział 108 108

Szczeniak na moich kolanach wypuszcza cichutkie chrapnięcie. Jego rodzeństwo padło niedaleko w kupkę, wykończone własnym entuzjazmem. Głaszczę miękkie futerko, czując spokój, jakiego nie miałam od tygodni.

– Dziękuję – mówię do Duncana. – I za to, i za… – macham ręką tak nieokreślenie, obejmując ca...