Rozdział 144 144

Lód krystalizuje mu się w oczach. Ten znajomy tik mięśnia przeskakuje mu na szczęce. Ramiona napinają się drapieżnie, jak u zwierza gotowego do skoku.

Potem jego spojrzenie odnajduje mnie w naszym łóżku i szron momentalnie topnieje. Iskra w oku znowu się w nim zapala.

Odkłada telefon na bok i wrac...