Rozdział 130

Perspektywa Fiony

Arthur uniósł drżące ramiona i delikatnie opuścił nieskazitelnie biały welon na moje włosy.

Przez zwiewną tkaninę spojrzał na mnie po raz ostatni — spojrzeniem tak naładowanym emocjami, których nie umiałam rozszyfrować, że miałam wrażenie, jakbym tonęła w oceanie, po którym nigdy...