Rozdział 142

Punkt widzenia: Fiona

Biegłam na złamanie karku, a płuca miałam tak, jakby ktoś upchał w nich potłuczone szkło; każdy oddech niósł metaliczny posmak krwi. Ale nie śmiałam się zatrzymać — zapach Alexandera płonął przede mną jak ryczący ogień, wypalając do cna resztki mojej racjonalności.

Czułam, że...