Rozdział 102 102

AMELIA postawiła starannie zapakowaną torbę na ladzie i popchnęła ją w jego stronę. Palce miała zesztywniałe, a twarz jak z kamienia — nie do odczytania.

Jego spojrzenie złagodniało i powiedział po prostu:

— Dla ciebie.

Serce jej zadrżało, ale duma wstała szybciej, jak na zawołanie. Cofnęła się, j...