Rozdział 127 127

Szkolne podwórko huczało od dzieciaków biegających i drących się wniebogłosy — kolorowy miszmasz mundurków, plecaków i śniadaniówek. Adrian zaparkował kilka ulic dalej, dłonie zacisnął na kierownicy tak mocno, aż pobielały mu knykcie. Nie był dumny z tego, że się skrada, że nagina zasady — ale potrz...