Rozdział 42 042

Podniosła się z klęczek, telefon wyślizgnął jej się z dłoni i z leniwym łupnięciem spadł na łóżko, a ona dalej darła się wniebogłosy.

— Jezu, Jezu! — krzyczała dalej, głos miała ostry, poszarpany, jakby samo powietrze ją zdradziło.

— Co?

Spojrzała na niego, dłonią zasłaniając usta, cała drżąca. O...