Rozdział 96 096

KROKI ADRIANA były ciężkie, kiedy wracał do wysokiego, przeszklonego budynku; szczęka miał zaciśniętą, a oczy przygaszone burzą, która kotłowała się w nim od środka. Echa śmiechu, oklasków i przeciągających się rozmów dygnitarzy ciągnęły się za nim cicho, ale zignorował to wszystko. Niektórzy nawet ...