Rozdział 133

Z perspektywy Vivian

Było prawie jedenasta, kiedy wróciłam do domu.

Rzuciłam torbę na kanapę i opadłam na nią tuż obok, z zamkniętymi oczami.

Mój mózg nie chciał się wyłączyć — w kółko odtwarzał dzisiejsze dane i propozycję, poszarpane na urwane kawałki.

Telefon zawibrował.

P...