Rozdział 14

Perspektywa Dylana

Hazel była oparta o poduszkę, a jej twarz wciąż miała ten blady, „papierowy” kolor.

Stałem przy łóżku, spojrzałem na nią krótko, podałem mojej sekretarce papiery do wypisu i przez chwilę nic nie mówiłem.

Cisza ciągnęła się w nieskończoność. A potem w końcu o to zapytałem.

...