Rozdział 231

Perspektywa Vivian

Znałam ten samochód aż za dobrze.

Drzwi się otworzyły i z miejsca kierowcy wysiadł Dylan — w ciemnej, lekkiej kurtce, z kluczykami w dłoni.

Allen natychmiast puścił moją rękę i pognał, żeby objąć nogę Dylana, zadzierając głowę i krzycząc:

— Tato! Jesteś!

Dylan schylił się ...