Rozdział 64 Jak podejrzenie nie istniało

Stałem tam i gapiłem się na nią, jakby była manekinem.

Wyglądała, jakby miała płakać, a ja nie wiedziałem, co robić ani jak zareagować.

„Miranda...” powiedziałem cicho, ale słowo wydawało się małe i bezużyteczne.

Mrugnęła, a łza ześlizgnęła się, zanim zdążyła to powstrzymać.

To wystarczyło.

Ins...