Rozdział 138 ROZDZIAŁ 138

Równiny ciągnęły się przed nimi bez końca, zielone i tak żywe, jak ludzki światowi nigdy do końca się nie udawało.

Trawa falowała miękkimi, spokojnymi smugami pod niebem, które wydawało się bliższe, jaśniejsze, jakby samo to królestwo nachylało się, żeby słuchać. Polne kwiaty rosły tu, jak chciały ...